Η πέμπτη ταφή του Melquiades Estrada

Τόπος:
Θλιβερή αμερικάνικη κωμόπολη στο Τέξας, κοντά στα σύνορα με το Μεξικό.
Πρόσωπα:
α) Επιστάτης ράντζου της περιοχής, μεσόκοπος, μόνος, στυλάτος (Marboro man στο πιο σιτεμένο) και ημίτρελος -όπως αποδεικνύεται-.
β) Άρτι αφιχθείς συνοριακός φρουρός από το Σινσινάτι, κοντοκουρεμένο αμερικανάκι ολίγον τι οπλοστρατόκαυλος.
γ) Η σύζυγος του προαναφερθέντος αμερικανακίου που τον ακολούθησε στο Τέξας. Ξανθούλα, νοστιμούλα, νέα και ολομόναχη ανάμεσα στους ημιάγριους(Τεξανοί), αρχίζει γρήγορα να βαριέται αφόρητα και φυσικά κερατώνει τον άντρα της την ώρα που αυτός κυνηγάει μεξικάνους λαθρομετανάστες για να φέρει το ψωμί στο σπίτι!
δ) Melquiades Estrada. Το θύμα των σεξουαλικών ορέξεων της ως άνω δεσποινίδος, μεξικάνος λαθρομετανάστης –τί ειρωνεία!- και καρδιακός φίλος του Marboro man. Μία απίθανη σκηνή αβυσσαλέας βλακείας και απίστευτης αφέλειας έχει σαν αποτέλεσμα να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του συνοριακού φρουρού (ο οποίος δεν γνωρίζει ούτε τον ίδιο ούτε την σχέση του με τη γυναίκα του. Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά ε;).
Κεντρικός Ήρωας:
Το ταλαίπωρο πτώμα του Melquiades Estrada, το οποίο περνάει τα πάνδεινα. Πάρτε μια μικρή γεύση: πρώτα θάβεται μυστικά στον τόπο του ατυχήματος μέχρι που μετά από καμιά εβδομάδα τον ξεθάβουν τα κογιότ και αρχίζουν να τον τρώνε. Όταν ανακαλυφθεί, πηγαίνει για νεκροτομή και ξαναθάβεται όπως-όπως σε ένα οικόπεδο που πετάνε τα πτώματα των λαθρομεταναστών. Τον ξαναξεθάβουν (ο συνοριακός φρουρός που τον σκότωσε, υπό την απειλή του όπλου του Marboro man, ο οποίος τα έχει πάρει με την απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος από τις αρχές! Ουάουουουου, γαμάτο ε;) του βάζουν τα καλά του(!), τον βάζουν σε ένα άλογο και ξεκινάει ένα τύπου Western ταξίδι για το χωριό του στο Μεξικό, για να θαφτεί επιτέλους όπως πρέπει! Αμ δε! Στο δρόμο το δύστυχο πτώμα του Melquiades Estrada δέχεται επίθεση μυρμηγκιών, λούζεται ένα μπουκάλι κολώνια, παίρνει φωτιά, καταπίνει ψυκτικά υγρά, χάνει μια τούφα από τα μαλλιά του στην προσπάθεια του Marboro man να τον χτενίσει, και φυσικά κατά τη διάρκεια όλων αυτών βρομάει αφόρητα. Ευτυχώς που η τεχνολογία δεν επιτρέπει ακόμα στην όσφρησή μας να γευτεί τις χαρές του κινηματογράφου!
Το τέλος:
Δε σας το λέω, το αφήνω για έκπληξη. Αν κάποιος από σας είναι τόσο ηλίθιος ώστε μετά από αυτά που διάβασε να πάει να το δει, τότε σίγουρα του αξίζει.

Σημείωση: η ταινία ΔΕΝ είναι κωμωδία!!!
Φαντάζομαι ότι στην Αμερική θα θεωρείται υπερκουλτουριάρικη (πώς έχουμε εδώ τον Αγγελόπουλο; Κάτι τέτοιο.)

Η 4η ταφή του Melqiades Estrada

Δεν σκοπεύω να το ταλαιπωρήσω πολύ, εξάλλου έχουμε δουλειά να κάνουμε!

Φτού!

Κάνω την αρχή!
Αναλάβετε και σεις τα φτυάρια σας και πάμε!

Και δόξα το Θεό να λες, που δεν είμαστε και ξυπόλητοι!

Φοίνικας

Η αναγέννηση του Φοίνικα έλαβε χώρα προ ολίγου!
Τίναξε τα υπόλοιπα απο τις στάχτες του και ξεχύθηκε στο δίχτυ!

Μετα απο πολλά και επεισοδιακά γεγονότα, έδειξα στο μηχανάκι ποιος κάνει κουμάντο στο πληκτρολόγιο και τα υπόλοιπα συμπράγκαλα αυτής της ηλεκτρονικής τσάντας.

Σαραβαλάκι μου, αγάπη μου!

Και με την ευκαιρία, χρόνια πολλά στους Βαλεντίνους και τις Βαλεντίνες, (νομίζω είχα μια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο πριν πολλά πολλά χρόνια!).

Κανένα post/comment για απόψε!

Όξω γρήγορα! Σβέλτα, θα αργήσετε!

www.kavafis.gr

Δεν πρόκειται να σας δώσω το site των φίλων του Καβάφη.
Ούτε πρόκειται όμως να το εγκαταστήσετε εδώ και να μου χαλάσετε το μαγαζί.
Καλή η ποίηση, ''εκτιμητέα'', και επίσης ελεύθερο και το βήμα του χώρου.

Ας μην κάνουμε όμως κατάχρηση της διακριτικότητας των άλλων και ας σκεφτούμε και τους υπόλοιπους που σκοτώνουν την ώρα τους εδώ.

Ας τους αφήσουμε ήσυχα να σκοτώνουν μόνο την ώρα τους όμως και ας μην έχουμε άλλες παρενέργειες.

Ήμαρτον με αυτά τα ποιήμαα και τις φωτογραφίες!

Αν είναι να είμαστε όλοι μας όμηροι σας, καλύτερα να μην γράφετε τίποτα,ή ακόμα καλύτερα, να το κατεβάσουμε το ρολό και να σηκωθούμε να φύγουμε.

Μήπως λέγαμε ποιήματα και στις ασπρόμαυρες αλάνες του Φυσιολατρικού;

Άλλα ήταν εκείνα τα ποιήματα, και όμοιά τους δεν ξανάρχονται.

Και ετοιμάστηκε βρεφική κούνια

Και ετοιμάστηκε βρεφική κούνια

Να κλείσει παιχνίδια

Χάρτινα σχέδια που σχημάτισαν τα χέρια μου

Χρώματα που έδωσαν σχήμα σε ιδέες

Και ετοιμάστηκε βρεφική κούνια

Γιατί αυτά τα χρώματα και αυτές οι ιδέες

Έμειναν πάγιες υποθέσεις

Παιχνίδια που δεν ξεπεράστηκαν

Λ. Δεσλής

Ξύπνα πίλι, φτάσαμε!

Τι άλλο να πω;
Σκόρδα...!
Το ματιάσατε το πιλάκο, το φάγατε το παιδί.
Μετά το θεαματικό 4/4 στους πρώτους γύρους, ο πίλις ολοκλήρωσε το full, με ένα 3/3 ήττες και τελείωσε απίστευτα ανώμαλα την καλή κατά τα άλλα πορεία του.

Δεν πειράζει ρε πίλλια, και τι να λέει άλλωστε;

Η πικρή γεύση της ήττας

Μετά  το θεαματικό ξεκίνημα, η ανώμαλη προσγείωση


(63) Butaev ,G (1915) - Kokkalis,V (2040) [C44]
Patras op Patras (5), 01.02.2006
[,AAA]
1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.d4 exd4 4.c3 d5 5.exd5 Qxd5 6.cxd4 Bg4 7.Be2 Bb4+ 8.Nc3 Bxf3 9.Bxf3 Qc4 10.Qb3 [10.Bxc6+ bxc6 (10...Qxc6 11.0–0 Ne7 12.Qb3 Bd6 13.Bg5 0–0²) 11.Qe2+ Qxe2+ 12.Kxe2 0–0–0 13.Be3 Ne7] 10...Qxb3 11.axb3 Nxd4 12.Bxb7 Bxc3+ [12...Nc2+ 13.Ke2 Nxa1 14.Bc6+ Kf8 15.Bxa8 Nxb3 16.Be3 Nf6 17.Nd5 Bd6] 13.bxc3 Nc2+ 14.Ke2 Nxa1 15.Bc6+ Kd8 [15...Ke7 16.Ba3+ Ke6 17.Bxa8 Nxb3] 16.Bxa8 Nxb3 17.Be3 Ne7 18.Rb1 Kd7 19.Be4 Na5 20.Bxa7 Re8 21.Rd1+ Kc8 22.Kd3 [22.Bd3 Nd5+ 23.Kf3 Nxc3 24.Rd2±] 22...f5 23.Bf3 Nec6 24.Bd4 Nxd4? [24...Ne5+ 25.Bxe5 Rxe5 26.Kd4 Re6 27.Bd5 Rg6² (27...Rd6 28.Ke5 g6 29.Be6++-) ; 24...Rd8 25.Ra1±] 25.cxd4 Kd7 26.Rc1 Rb8 27.Rc5 Nb7 28.Rb5 c6 29.Rb6 Kc7 30.Rxc6+ Kd7 31.Rb6 Kc7 32.Rxb7+ Rxb7 33.Bxb7 Kxb7 34.f4 Kc6 35.Kc4 Kd6 36.d5 h6 37.h4 g6 38.Kd4 1–0

Ωδή στον Αριστείδη - Τα δόντια του Δράκοντα

Σε λιγότερο απο 24 ώρες, ο γερόλυκος της Πάτρας έχασε όσες παρτίδες χάνει ετησίως...
Η δεύτερη παρτίδα, παίχθηκε σήμερα το πρωί, με τον έταιρο παραγωγό του blog, και όλοι αναρωτήθηκαν τι έκανε ο Αριστείδης πριν 15 χρόνια και έβγαλε τέτοιους παίκτες.
Για όσους δεν ξέρουν, ένα πρωινό του '90, ο Αριστείδης στο παλαιό εντευκτήριο επί της Γούναρη, έκλεισε τα μάτια του, γύρισε και πέταξε πίσω του τα δόντια του δράκοντα...
Απο κει φύτρωσαν κάποιοι παίκτες, τρομοκράτες της σκακιέρας απο τότε...
Ρόδος ακούει;
Ψηλαλώνια μήπως;
Μούγκα στην στρούγκα που λεν και οι βλάχοι....

Quo vadis pillia?

Που βαδίζεις ρε πίλλια?
Αυτο λένε όλοι στην Πάτρα, μετά την νέα νίκη του πίλλια επί του πλέον σεβάστού πατρινού σκακιστή!
Κάτι μου λέει πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να αποτινάξει ο πίλλιας την διπλή προσωπικότητα της τασούλας κελεσίδου!
Άντε και 7/7!

Καμπανάκι, τρίτος γύρος....

Αμέσως ξεχύθηκαν οι αντίπαλοι με τα κοντά σορτσάκια στο ρίνγκ για να αλλάξουν μερικές γρήγορες...
Ώπα, παρασύρθηκα!
Λοιπόν, ο τρίτος γύρος ήταν μια συμπαραγωγή των συντελεστών του tales.
Το σκηνικό γνώριμο, η τελική θέση χιλιοπαιγμένη-διδαγμένη προ δεκαετίας, υπήρχε όμως μία ουσιώδης διαφορά:
Οι αντίπαλοι κάθονταν ανάποδα στην σκακιέρα.
Ή τουλάχιστον καλά θα ήταν να ήταν έτσι.
Ο πίλις παίζοντας σαν χοντρός απο τα παλαιά (που δεν ήταν χοντρός), με μοναδική διαφορά τα μαλλιά που 'χε ο χοντρός τότε, και ο χοντρός παίζοντας ως πίλις παλαιά (με κάποια παραπανίσια κιλά και μια μικρή αραίωση στην κεφαλή που ο πίλις δεν είχε) έπαιξαν μια ωραία διδακτική παρτίδα με θέμα την απουσία άμυνας στο ροκέ.

Όσο η αξία του ηττημένου δίνει αξία στο νικητή...

Καλή συνέχεια πίλιους, πάρε το τουρνουά, αν σκοντάψετε θα σας πιάσω, και τσίμπα και τα λεφτά.

Αυτά (την παρτίδα και τα υπόλοιπα τα αφήνω στον πίλια, ούτως η άλλως εγώ ότι είχα να βοηθήσω, βοήθησα).

Πίλια, στην επόμενη παρτίδα πλέον θα έχω λόγο να ανταποδώσω, μη μου κρατήσεις μουτράκια...

Round 2

Η συνέχεια ήταν:

Patras op Patras (2), 18.01.2006
[,pillius]
18... f4!? [18...h6 19.Bxe7 Qxe7 20.b5 f4³] 19.Bxe7 [Ή19.gxf4 Nf5© (19...Nf7) 20.b5 Nf7 21.fxe5 Nxg5 22.Qxg5 Bxe5 23.Nf4 Bxf4 24.Qxf4 Ne3 25.Qh4 Nxg2 26.Kxg2 Rf5ƒ] 19...Qxe7 20.gxf4 exf4 21.Bf3 [21.Nxf4? Qg5 22.Re4 Bh3 23.f3 Ne6–+] 21...Qh4µ [21...Nc6] 22.Kh1 [22.Nc1µ] 22...Qxf2–+ 23.Rf1 Qe3 24.Qxe3 dxe3 25.Rad1 g5 26.Rg1 g4 27.Bxg4 Bxg4 28.Rxg4 f3“ 0–1

black to move

Patras op Patras (2), 18.01.2006
1.c4 e5 2.g3 Nc6 3.Bg2 d6 4.Nc3 Be6 5.d3 Qd7 6.Nd5 Nd8 7.e4 c6 8.Nc3 [8.Ne3] 8...g6 9.Be3 Bg7 10.Qd2 Ne7 11.Nge2 0–0 12.0–0 f5 13.b3 [13.f4] 13...d5 14.exd5 cxd5 15.Bg5 [15.cxd5 Nxd5 16.Nxd5 Bxd5 17.Bxd5+ Qxd5 18.f4 Nc6³] 15...d4 16.Na4 Rc8 17.b4 [17.f4] 17...b6³ [17...Qxa4 18.Bxe7 Re8 19.Bxd8 Rcxd8³] 18.Rfe1
Τί έπαιξε ο σατανικός pillius στην παραπάνω θέση;
Στείλτε τις απαντήσεις σας στα σχόλια. Οι τρεις πρώτες σωστές απαντήσεις κερδίζουν ένα συλλεκτικό μπλουζάκι Tales of ales!

Patras Minares Chess Festival 2006

Λοιπόν ξεκινώ σύντομα γιατί υπάρχει και το βάρβαρο αυριανό ξύπνημα, δίνοντας μια παρτίδα του δεύτερου γύρου στην οποία ο λευκός βάζει νοβοτέ στην δεύτερη κιόλας κίνηση νικώντας άνετα την παρτίδα και τις εντυπώσεις.
Ζητώ συγνώμη που δεν σας βοηθώ στην μορφή της παρτίδας αλλά υπάρχουν και χειρότερα...!
Σημπληρωματικά, η παρτίδα παίχτηκε απο μέρους μου σε χρόνο μπλιτς, αφού λόγω της εργασίας μου, καθυστέρησα να εμφανιστώ σχεδόν μια ώρα. Ξαναθυμήθηκα τα εφηβικά όπου εμφανιζόμουν τελευταίος και έφευγα επιτυχώς πρώτος! ....... σνιφ!
Παρόλα αυτά, η καλοετοιμασμένη συνέχεια που επέλεξα, θυμίζει ολίγον pre-move καταστάσεις απο playchess, αλλά είναι 100% πραγματική παρτίδα.
Κλείνοντας την όχι σύντομη αυτή εισαγωγή, είμαι σίγουρος πως τελικά μένει κάτι απο μένα στο σκάκι, τουλάχιστον στην γειτονιά μας, μετά την δημιουργία αυτής της παρτίδας.

Λοιπόν:

2ος γύρος, 6ο τραπέζι πίστα, λευκός ο σκηνοθέτης, μαύρος οποιοσδήποτε

1.ε4 δ5 2.Ιζ3!Ν δε4 3.Ιη5 Ιζ6 4.Αγ4 ε6 5.Ιγ3 Βδ4 6.Βε2 α6 7.α4 Αγ5 8.Ιγε4 Ιε4 9. Ιε4 Αε7 10. γ3 Βδ8 11.δ4 0-0 12.0-0 Ιδ7 13.Αζ4 Ιζ6 14.Παδ1 β6 15.Ιζ6 Αζ6 16.δ5 Βε7 17.δ6 γδ6 18.Αδ6 Βε8 19.Βε4 Πα7 20.Αζ8 Βζ8 21.Βγ6, 1-0.

Υποκλίνομαι ως οφείλω στο κοινό μου και υπόσχομαι αν επιμείνουν να παρακολουθούν τις ανταποκρίσεις πως θα προσπαθήσουμε απο κοινού με τον πιλ να τους κόψουμε οριστικά το σκάκι και να ξαλαφρώσουν απο αυτό!

Καληνύχτα!

Wijk aan Zee

Στο Wijk aan Zee , ένα γραφικό ολλανδικό χωριό, διεξάγεται αυτές τις μέρες όπως κάθε χρόνο, το ισχυρότερο μάλλον σκακιστικό τουρνουά του 2006. Το Ά τουρνουά (διεξάγονται παράλληλα δύο ακόμη ισχυρά κλειστά τουρνουά) συγκεντρώνει την ελίτ του παγκόσμιου σκακιού και αποδεικνύεται αντάξιο της φήμης του, γεμάτο ενδιαφέρουσες και μαχητικές παρτίδες(μόλις 50% ισοπαλίες). Μετά και τον τέταρτο γύρο στην κορυφή βρίσκονται ο ινδός Ανάντ και ο παγκόσμιος πρωταθλητής Βεσελίν Τοπάλοβ με 3/4. Ο Τοπάλοβ μάλιστα με 3 νίκες, 1 ήττα και καμία ισοπαλία!

Παράλληλα στην Πάτρα, μια παραθαλάσσια ελληνική πόλη, διεξάγεται σήμερα ο δεύτερος γύρος του Ατομικού Πρωταθλήματος Αχαίας-Ηλείας 2006, που αποτελεί προκριματικό για το Ανοιχτό Πρωτάθλημα Ελλάδας 2006. Οι ομοιότητες με το υπερτουρνουά του Wijk aan Zee περιορίζονται στη χρονική περίοδο διεξαγωγής και το αντικείμενο (σκάκι), αν και για το δεύτερο δεν θα ήταν παράλογες κάποιες ενστάσεις.

Το Tales of ales, ανανεωμένο μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές του σε σαλέ των ελβετικών Άλπεων, είχε φροντίσει εγκαίρως να αποστείλει ανταποκριτή στο Wijk aan Zee για την πλήρη και έγκαιρη ενημέρωση των διψασμένων για σκάκι πολυπληθών αναγνωστών του. Δυστυχώς όμως, το αναπάντεχο καραδοκεί ακόμα και στην πιο οργανωμένη επιχείρηση, όπως το Tales of ales: ο ειδικός ανταποκριτής μας, αφού εισέπραξε προκαταβολικά την παχυλή αμοιβή του, επιβιβάστηκε κανονικά στο αεροπλάνο του και έκτοτε η τύχη του αγνοείται! Μάταια περίμεναν οι συντάκτες μας το pre game show από την Ολλανδία, άφαντη και η πολυαναμενόμενη ανταπόκριση του πρώτου γύρου! Οι οργιάζουσες φήμες ότι το απεχθές αυτό ρεμάλι βρίσκεται στο Ρίο της Βραζιλίας με εκπάγλου καλλονής νεαρή Γιαπωνέζα που γνώρισε στη Φρανκφούρτη περιμένοντας την ανταπόκριση για Άμστερνταμ, ελέγχονται εξονυχιστικά και το νομικό μας επιτελείο θα κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την αποκατάσταση του πληγέντος γοήτρου του ιστολογίου μας.

Μέχρι τότε θα σας αποζημιώσουμε με on site κάλυψη του Ατομικού Πρωταθλήματος Αχαίας-Ηλείας 2006, στο οποίο τυγχάνει να συμμετέχουν δύο από τους τρεις βασικούς συντελεστές του αγαπημένου σας ιστολογίου! (ο τρίτος απουσιάζει για αυτόν ακριβώς το λόγο!)
Gkarkamelious και Pillius λοιπόν ξεπέρασαν με εύκολες νίκες τον σκόπελο της πρεμιέρας και σήμερα ρίχνονται στη μάχη του δεύτερου γύρου!
Σύντομα κοντά σας με παρτίδες και αναλύσεις. Μείνετε συντονισμένοι!

Η αγελάδα του Αρναούτογλου σε νέες περιπέτειες

Αντιμετώπισε και συνέτριψε τον γερόλυκο Βίκτορ Κορτσνόι, όπως φαίνεται και στο video.

Αν τρεμοπαίζει η εικόνα του προηγούμενου ποστ...

ΔΕΝ είναι ούτε λόγω της μυωπίας σας,
ΟΥΤΕ λόγω έλλειψης σεξ στην ζωή σας εκφρασμένης με τρόπους SMS.

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ είναι η σεισμική δόνηση η οποία συνέβει προ ολίγου μεγέθους 6.9 R, η οποία προφητικά αναγγέλθηκε στο προηγούμενο ποστ, το οποίο όχι τυχαία απεικονίζει όχι μόνο τα Κύθηρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή στην οποία έγινε αντιληπτός.

ΓΙΑ τους γνωστούς ''εξυπνάκηδες'', που αβίαστα θα πεταχτούν να διατυπώσουν οτι παριστάνω μετά Χριστόν προφήτη, δεν θα πω τίποτα παραπάνω απο τον προφανή λόγο, ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να προκαλείται άσκοπα πανικός και υστερία στα πλήθη, σε τέτοια φαινόμενα.

ΚΑΙ θα συμπληρώσω, ειδικά για τους ''εξυπνάκηδες'', λαικιστί 'Βλαδίμηρους Πονηρίδηδες' με το εξής ερώτημα:

Γιατί δεν πετάχτηκε κανείς να εξηγήσει, να σχολιάσει ή έστω να ρωτήσει το αλληγόρικο κείμενο της φωτογραφίας του προηγούμενου ποστ, το οποίο βεβαίως είναι αδύνατο να είναι ρεαλιστικό και μάλιστα παραπέμπει και τους αναγνώστες να ακολουθήσουν σε αυτό το ασφαλές σημείο μακρυά απο την εν λόγω περιοχή;

Τέλος, δεν ασχολούμαι καν με τους κυρίους των απανταχού γεωδυναμικών κέντρων, ας ερίζουν όσο θέλουν για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος μετά Χριστόν προφήτης.

Κοιτώντας το παραθύρι (όχι Windows)

Ευτυχισμένο το 2006 όπωςτο λέτε εσείς εδώ.
Άιντε και να μας φτάσετε!

Άποψη απο το παράθυρο μου...

Χριστουγεννιάτικο Δώρο

Επειδή στο tales of ales ,γνήσιοι αντικομφορμιστές επαναστάτες, σιχαινόμαστε την καπιταλιστική εμποροπανήγυρη των εορτών, θα ξενερώσουμε και σας με ένα ποιηματάκι του Γιάννη Ρίτσου στο πνεύμα των ημερών:

Στοιχεία Ταυτότητος

Xρονολογία της γέννησής μου πιθανόν το 903 π.X. -
εξίσου πιθανόν
το 903 μ.X. Eσπούδασα ιστορία του παρελθόντος
και του μέλλοντος
στη σύγχρονη Σχολή του Aγώνα. Eπάγγελμά μου:
λόγια και λόγια, - τι νά 'κανα; Pακοσυλλέκτη με
είπαν. Kαι τώντι.
Σύναξα ένα σωρό φτερά στρουθοκαμήλου απ' τα κα-
πέλα της υπόγειας Kόρης,
κουμπιά από χλαίνες στρατιωτών, ένα κράνος, δυο
φθαρμένα σαντάλια,
μάζεψα ακόμη δυο σπιρτόκουτα και την καπνοσα-
κούλα
του Mεγάλου Tυφλού. Στο Ληξιαρχείο, τα τελευταία
χρόνια, μού δωσαν
την πλέον απίθανη χρονολογία της γέννησής μου: 1909.
Bολεύτηκα μ' αυτήν, και μένω. Tέλος,
το 3909 κάθισα στο σκαμνί μου να καπνίσω ένα τσι-
γάρο. Tότε
κατάφτασαν οι κόλακες· με προσκυνούσαν· μου περ-
νούσαν στα δάχτυλα
λαμπρά δαχτυλίδια. Oι ανίδεοι δεν ξέραν
πως τά 'χα φτιάξει εγώ με τ' άδεια τους φυσίγγια πού
'χαν μείνει στους λόφους.
Γι' αυτό ακριβώς, για την ωραία τους άγνοια, τους
αντάμειψα πλούσια
με αληθινά πετράδια και διπλάσιες κολακείες. Πάντως
το μόνο σίγουρο: τόπος της γέννησής μου: η ’κρα
Mινώα.

Νέα εποχή

Μετά την καταγραφή σχολίου σε προηγούμενο δημοσίευμα απο άγνωστο περιφερόμενο στο δίχτυ άτομο (?!), πρέπει να σημειωθεί πως μπαίνουμε σε νέα δεδομένα ακροαματικότητας του χώρου.

Πλέον αναμένουμε νέα σχόλια απο το πείραμα, ή ότι προέκυψε μετά απο αυτό, και να είναι σίγουρο πως δεν τα σβήνει κανείς, μιας και δεν ασχολείται κανείς μαζί του.

Δεν υπάρχει ψυχίατρος στην παρέα μας άλλωστε, ώστε να έχει σκοπιμότητα κάτι τέτοιο.

Πλάσμα, βγες απο την οθόνη σου, θα έχει ενδιαφέρον.
Αλλιώς γιατί παιδεύεσαι; Σύρσου σε μια γωνιά και αποτελειώσου.

Bad Math Joke

"There are 10 kinds of mathematicians: Those who understand binary notation and
those that don't"

(το είδα στο blog του Lance Fortnow)

Khanty-Mansiysk

Το Khanty-Mansiysk είναι μια πόλη 55 χιλιάδων κατοίκων κάπου στη νοτιοδυτική Σιβηρία, όπου αυτή τη στιγμή διεξάγεται το παγκόσμιο κύπελλο σκακιού. Αυτό θα πει αποκέντρωση!
Η φωτογραφία είναι από το chessbase

Χαβάη 5-0 ή ''καλώς τα παιδιά 3-0'' (Ν. Αλέφαντος) ;

Περαστικά και με τις υγείες σας!
Η ομαδάρα του βάζελου [...ξερετε γιατί (...απο τις βαζελίνες που χρησιμοποιεί κάτι τέτοιες δύσκολες εποχές)], απέδειξε περίτρανα πως δεν ονομάζεται τυχαία ομάδα ευρώπης και αυτό βέβαια είναι καταφανές απο τις εμφανίσεις της.

Δεν πειράζει όμως, να δούμε πόσα χαστούκια θα πρέπει να φάνε οι φίλοι της για να αναρωτηθούν πόσο μαλάκες τους θεωρεί η διοίκηση τους.

Μια διοίκηση η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να δώσει €150.000 σε όποιον παίκτη μείνει τελευταίος α λα big brother. Και αυτό όχι τυχαία, αφού ούτως ή άλλως η ομάδα αυτή στήθηκε όπως στήνεται το team του big brother στην αρχή της σεζόν, καλώντας δηλαδή ανθρώπους άγνωστους και άσχετους μεταξύ τους.

Και με αυτό το σκεπτικό θέλω να ρωτήσω γιατί δεν έχουν τις ίδιες απαιτήσεις και απο τους συμμετέχοντες στα reality: να στήσουν δηλαδή μια ομαδούλα και να σαρώσουν ότι βρούν στο διάβα τους. Μήπως υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά απο τον βάζελο; Εκτός του ότι αυτοί πριν απο ένα εξάμηνο δεν έπαιζαν σε άλλη ομάδα όπως στην περίπτωση των παικτών του βάζελου.

Και κάτι ακόμα. Προτείνω την αλλαγή του ονόματος της ομάδας απο Παναθηναϊκός σε Παναρταϊκός (χωρίς παρεξήγηση για τους φίλους απο Άρτα), απλά και μόνο γιατί το παραμύθι με το κτίσιμο της ομάδας ξεπερνάει και τον λαϊκό μύθο του γεφυριού.

Κλείνοντας να αναφέρω το προφανέστατο, ότι δηλαδή αν μας ενδιέφερε να παρακολουθούμε εταιρείες που κλείνουν με κέρδη τους ισολογισμούς τους θα ασχολούμαστε με οποιαδήποτε επιχείρηση σε οποιοδήποτε αντικείμενο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα ασχολούμαστε με τα οικογενειακά κομπλεξ μερικών να αποδείξουν ότι κάτι ξέρουν να κάνουν. ΕΠΕΙΔΗ όμως το ποδοσφαιρό είναι ένα θέαμα και για αυτό ασχολούμαστε μαζί του, ας μάθει κάποιος στους τιμονιέρηδες αυτής της παραφωνίας που εγκληματικά και κατ' εξακολούθηση ακρωτηριάζουν τον κορμό της ομάδας και εξευτελίζουν τους παίκτες τους, να επενδύουν, τουλάχιστον να κοροϊδεύουν τον κόσμο όπως κάνει πολύ καλά το αντίπαλο δέος, το οποίο τα τελευταία χρόνια φέρνει αξιόλογους παίκτες να παίξουν έστω και λίγο στην Ελλάδα, και να τους χαζεύουν όλοι λίγο, έστω και στα κρυφά.

Αντ'αυτού ο βάζελος φημίζεται για τραυματίες που κουβαλά και παίκτες οι οποίοι έδρασαν προ πολλού (δεκαετία και βάλε) και οι οποίοι κολλάνε τα τελευταία ένσημα τους.

Για αυτό μην πυροβολείται κανέναν απο τους παίκτες, προπονητές κτλ.

Πυροβολείστε την διοίκηση και μετά τους ευατούς σας που ανέχονται αυτά τα καραγκιοζιλίκια.

Αμβρόσιος

Του Αμβρόσιου σήμερα, να τους χαίρεστε...

Νικόλαος

χρόνια πολλά στην δίδυμη μεταγραφή που είχαμε την τύχη να πραγματοποιήσουμε στον θρίαμβο, δυό Νικολάρες με πολλά καντάρια μπάλα! Και για τους δυό, διπλά καντάρια μπάλα για να μην παρεξηγιόμαστε!

και τώρα η απαραίτητη πάυση...





























ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Για να κλείσει οριστικά το θέμα των τελευταίων δημοσιευμάτων, να αναφέρω πως όλα πλέον ΟΚ, ο καθένας στο πόστο του, ο νοών νοείτο.
Το θετικό μετά απο την μανούρα που προέκυψε είναι πως θα περάσω έναν φυσιολογικό ως προς τα ξενύχτια χειμώνα...

Τέλος πάντων στο θέμα μας, απευθύνω πρόσκληση προς όλους τους φίλους του ζεϊμπέκικου και της καλής ελληνικής μουσικής, να ερθούν μαζί μας και να περάσουν αξέχαστες στιγμές σε κατάστημα επί της εθνικής οδού Πατρών - Αθηνών. Χιλιόμετρο οποιοδήποτε, παιζει παντού.

Πληροφορίες - κρατήσεις: κα Κατερίνα, (θα την βρείτε στο κινητό της κας Τέτας)

Απο μηχανής θεός

Ως απο μηχανής θεός σώθηκα απο τα νύχια του Αντρέα. Χθες πρωί πρωί με πήρε ο αφεντικός απο Αθήνα να μου πει ότι ανεβαίνω σήμερα Κατερίνη και Παρασκευή Αθήνα. Και έτσι ούτε γάτα, όυτε ζημιά.

Τι να πω;

Άλλες δυό φορές που ανέβαινα Αθήνα για δουλειά πήρα τηλέφωνο τον Αντρέα να τον δώ και μόλις το σήκωσε, ήταν στο ΚΤΕΛ και κατέβαινε Πάτρα. Είναι τυχερό φαίνεται...

Για να δούμε...

Ιούδας ή τελευταίος επιζών;

Τις στιγμές που πληκτρολογώ νευρικά αυτές τις λέξεις, οδείρεται το τηλέφωνο μου απο τις κλήσεις των αθώων θυμάτων του εισαγγελέα, στα οποία είχα υποσχεθεί να συμμετάσχω στον μαζικό βασανισμό μας και, τι πρωτότυπο, την έκανα λαμόγια!

Πραγματικά όμως ήμουν έτοιμος να κατέβω αλλά τι να πω, μια ακινησία με καθήλωσε σταθερά και τελικά έμεινε μόνο η αρχική θέληση. Ίσως το γεγονός ότι είμαι ο μόνος ο οποίος δουλεύει αύριο να μου δώσει κάποια ελαφρυντικά και να μειώσει την επερχόμενη καταδίκη μου.

Απο την άλλη βέβαια δύο συνεχόμενα πρώτα τραπέζια 'πίστα', είναι too much για οποιονδήποτε μέσα σε διάστημα λίγων ωρών. Δεν αναφέρομαι κάπου αλλού, αλλά φυσικά στην αυριανή εμφάνιση του Χριστόδουλα (ή Χριστοδουλόπουλα) στο ναό σήμα κατατεθέν της πόλης. ΟΚ, το ένα τραπέζωμα, το άλλο; Μα φυσικά το fagotto, χωρίς βέβαια όνομα μαρκίζας σαν του Χριστόδουλα, αλλά νέα παιδιά που το παλεύουν. κάτι σαν fame story χωρίς κάμερες και τηλεψηφοφορίες...

Merry Christmas fellas, gotcha!

Ξανακοιτώντας τον τίτλο, το τηλέφωνο χορεύει ακόμα, πόσο αλλάζουν τα πράγματα όταν αλλάζει η σκοπιά απο την οποία εξετάζεις κάτι...

Φοίνικας

Ο τίτλος πιστεύω δεν χρειάζεται περαιτέρω σχόλια.

Πίσω απο τον τίτλο απλά ένα σημείωμα για όσους επιζήσουν να θυμούνται.
Απόψε είναι η αποφράδα νύκτα. 29η Νοεμβρίου, παραμονή του Αγιαντρεός, και η παρουσία του εισαγγελέα στην Πάτρα είναι πλέον γεγονός. Εκτός μυνήσεων και ενταλμάτων τα οποία θα ακολουθήσουν, ο χορός των απειλών ξεκίνησε με βραδιά στο fagotto. Μπροστά στον κίνδυνο, όλοι βρεθήκαμε ενωμένοι να δίνουμε κουράγιο ο ένας στον άλλο. Ο εισαγγελέας έχει αρκετούς μήνες να μας σύρει δεξά και ζερβά στα καταγώγια της πόλης και πλέον που ολοκλήρωσε την δοκιμασία του στην Αθήνα, η έξοδος θα είναι μακρότερη παρα ποτέ.

Μύνημα προς το αύριο:

Επέζησε κανείς; (Πάτρα, 29 Νοεμβρίου 2005, 23:02)

O Pascale και το σκάκι(4)

Ο Pasquale έσκυψε προς το μέρος μου και με κοίταξε με μάτια που γέλαγαν.
Διασκέδασε για λίγο με την απορία μου που δεν έκανα τον κόπο να κρύψω και ύστερα τεντώθηκε προς τα πίσω στην καρέκλα του και έκανε μια κινηση με τα χέρια σα να αγκάλιαζε το σύμπαν:
-Βλέπεις φίλε μου; Μόνο που μπορείς να είσαι σε αυτό το υπέροχο μέρος, με όλους αυτούς τους νέους και τις υπέροχες κοπέλες, να κουβεντιάζουμε και να παίζουμε το σκάκι μας και να επικοινωνούμε με ανθρώπους μέχρι πριν από λίγο εντελώς άγνωστους! Ω, στο λέω φίλε μου, η χώρα σας είναι υπέροχη!
Αυτή η έκρηξη θαυμασμού ομολογώ ότι με έπιασε απροετοίμαστο.
-Ναι δεν είμαστε και άσχημα, αλλά εσύ βλέπεις μόνο τα καλά, επειδή δεν ζεις εδώ...
-Όχι, όχι! με διέκοψε πριν τελειώσω την φράση μου σχεδόν φωνάζοντας!
-Μερικά πράγματα είναι τόσο σημαντικά που μπορούν να σε αποζημιώσουν για οτιδήποτε. Ξέρεις ότι στο Παρίσι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε τώρα;
-Τί δηλαδή;
-Να ανοίξουμε ένα σκάκι σε ένα café και να καθόμαστε να παίζουμε.
-Και γιατί όχι; ρώτησα δύσπιστα.
-Επειδή οι Γάλλοι δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση το σκάκι, στην πραγματικότητα οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται!
-Μα και σε μας δεν είναι καλύτερα τα πράγματα, μάλλον για σύμπτωση πρόκειται που βρήκες τόσους αντιπάλους σήμερα.
-Πιθανόν. Δεν είναι όμως καθόλου ίδια η αντιμετώπιση.Εμένα με έχουν διώξει από café στο Παρίσι μόνο και μόνο επειδή έβγαλα το σκάκι μου και έβλεπα ήσυχα-ήσυχα μια παρτίδα απο το περιοδικό! Μετά από πέντε λεπτά ήρθε ο σερβιτόρος και μου ζήτησε να φύγω. Όταν ρώτησα τον λόγο μου είπε ότι απαγορεύεται το σκάκι, διαμαρτηρήθηκα ότι δεν ενοχλώ κανέναν και έλαβα την απάντηση ότι αν δεν φύγω σε τρία λεπτά θα καλέσει την αστυνομία.Έφυγα γιατί ήξερα ότι θα το έκανε και ότι η αστυνομία θα του έδινε δίκιο.
Αυτά που άκουσα με σόκαραν. Μα καλά χούντα έχουν στη Γαλλία και δεν το ξέραμε;
Ζήτησα εξηγήσεις:
-Θα φώναζαν την αστυνομία για κάτι τέτοιο; Είναι δυνατόν;
-Φυσικά είναι δυνατόν.Όλα είναι δυνατά αν δεν έχεις αρκετά λεφτά για να κερδίσεις το σεβασμό και αν κάνεις οτιδήποτε που δεν είναι γενικά αποδεκτό σαν φυσιολογικό!
Με την άγνοια και τη μισαλλοδοξία τους θεωρούν κάποιον που παίζει σκάκι μόνος του, κάτι που απλά δεν χρειάζεται να ανεχτούν. Γιατί να το κάνουν άλλωστε όταν δεν τους αφήνει κέρδος; Τους έπιανα το τραπέζι με ένα καφέ, γιατί να το ανεχτούν, απλά φωνάζουν την αστυνομία να με διώξει. Αυτοί είναι οι Γάλλοι!
-Η αλήθεια είναι ότι εδώ δύσκολα θα γινόταν κάτι τέτοιο, αν όμως η πολιτική τους είναι τέτοια και το μαγαζί ήταν γεμάτο...
Για ένα περίεργο λόγο η εικόνα αυτού του ανθρώπου που ξεχείλιζε οργή και πικρία για τους συμπατριώτες του με είχε συγκινήσει και έψαχνα κάποιο τρόπο να τους δικαιολογήσω στα μάτια του λέγοντας βλακείες.
Ο Pasquale χαμογέλασε συγκαταβατικά λες και κατάλαβε τις σκέψεις μου.
-Μα δεν ήταν γεμάτο το café! Είχε πολλά τραπέζια άδεια. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Κοίταξέ με φίλε μου.
Έκανε μια μεγάλη παύση αναγκάζοντάς με να τον παρατηρήσω.
-Κοίταξέ με , επανέλαβε. Δεν έχω αυταπάτες. Είμαι 46 χρονών, έχω ζήσει σε πολλές χώρες αλλά δεν έχω πατρίδα, έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους αλλά δεν έχω οικογένεια, έχω μείνει σε πολλά μέρη αλλά τα τελευταία έξι χρόνια δεν έχω καν μόνιμη κατοικία. Είμαι οδηγός νταλίκας και αυτή είναι η δουλειά μου και το σπίτι μου. Κάθε δεκαπέντε μέρες το δρομολόγιό μου με φέρνει στην πόλη σας Σαββατοκύριακο και πρέπει να περιμένω μέχρι τη Δευτέρα για να συνεχίσω το δρόμο μου. Από παντού είμαι περαστικός, και από τα όμορφα και από τα άσχημα. Έτσι ήμουν πάντα στη ζωή μου, και πριν κάνω τον οδηγό, και δεν παραπονιέμαι γι’ αυτό, ούτε θέλω να το αλλάξω...
Πήγα κάτι να πω μα με διέκοψε με ένα νεύμα.
-Αλλού θέλω να καταλήξω: Δεν είμαι ωραίος, δεν είμαι καλοντυμένος, το αντίθετο μάλλον, είναι προφανές ότι δεν έχω πολλά λεφτά ή κάποια κοινωνική θέση και επίσης δεν μπορώ να πω, λόγω του ότι ζω στο φορτηγό μου, ότι είμαι και ιδιαίτερα καθαρός. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά είμαι προφανέστατα περαστικός ξένος και δεν μιλάω τη γλώσσα σας. Και όμως! Είμαι σε αυτή την καφετέρια από τις τέσσερεις το μεσημέρι, μόνος μου με τη σκακιέρα μου και έχω πάρει μόνο ένα καφέ. Όχι μόνο δεν με ενόχλησε κανείς, αλλά η κοπέλα που με σέρβιρε ήταν ευγενέστατη, μου έχει φέρει νερό τρεις φορές και απάντησε υπομονετικά στις ερωτήσεις μου και ύστερα βρήκα παρέα για σκάκι και κουβέντα, πρώτα τα παιδιά και τώρα εσένα. Πώς εξηγείς εσύ ότι εσείς μου φέρεστε σαν ανθρώπινο ον, ενώ οι συμπατριώτες μου θα με είχαν πετάξει έξω σαν αλήτη;
Δεν είχα πρόχειρη κάποια εξήγηση έτσι ο Pasquale συνέχισε:
-Άκουσε μια ιστορία ακόμα. Είμαι με τη νταλίκα σε μια μικρή επαρχιακή γαλλική πόλη και πρέπει να περιμένω αρκετές ώρες πριν συνεχίσω το ταξείδι μου. Υπάρχει ένα μοτέλ που όμως είναι αρκετά ακριβό και δεν θέλω να πετάξω τόσα λεφτά για μερικές ώρες και μια και βρέχει συνεχώς παρκάρω τη νταλίκα σε ένα πάρκιν και πηγαίνω και κάθομαι σε ένα μαγαζί από αυτά που βρίσκεις στους αυτοκινητόδρομους, καφέ, γλυκό, φαγητό, λίγο απ΄όλα. Το μέρος είναι εντελώς άδειο. Παίρνω ένα καφέ, αράζω σε ένα τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο και χαζεύω τη βροχή. Μετά από λίγο βγάζω τη σκακιέρα μου και μελετάω μια παρτίδα. Παρατηρώ ήδη ότι ο ιδιοκτήτης έχει αρχίσει να με στραβοκοιτάει αλλά έχω αρκετές ώρες να σκοτώσω μπροστά μου και δεν αντέχω στην ιδέα να τις βγάλω όλες στην καμπίνα της νταλίκας με όλο αυτό το κρύο και τη βροχή και για να παρατείνω την παραμονή μου όταν τελειώνω τον καφέ μου παραγγέλνω και μία πάστα. Ο ιδιοκτήτης συνεχίζει να με στραβοκοιτάει και να μουρμουρίζει και έτσι παρότι έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι, μετά από λίγο παίρνω και μια πορτοκαλάδα, την οποία φυσικά πίνω σιγά-σιγά για να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Όχι για πολύ όμως! Σε λίγο σκάει ο τύπος πάνω από το τραπέζι μου και μου ζητάει να φύγω!
-Ξέρετε έχω το φορτηγό μου παρκαρισμένο απέναντι και πρέπει να περιμένω λίγες ώρες μέχρι να μπορέσω να φύγω...Πιστεύω άλλωστε ότι δεν ενοχλώ...
-Λυπάμαι αλλά πιάνετε το τραπέζι κύριε.
-Μα οι δυο μας είμαστε, δεν έχει κόσμο!
-(δείχνοντας τη σκακιέρα) Άκουσε να δεις, δεν ξέρω τί είδους ομοφυλικές μαλακίες είναι αυτά, αλλά δεν τα γουστάρω στο μαγαζί μου και αν δεν ξεκουμπιστείς μόνος σου θα το κάνω εγώ για σένα!
Ο Pascale περιέγραφε το διάλογο πολύ παραστατικά και με τα τελευταία λόγια ακούμπησε το δεξί του χέρι στον ώμο του σαν κάποιος να ήταν έτοιμος να τον αρπάξει. Έκανε μια μικρή παύση και πήρε δυο βαθειές ανάσες. Ήταν φανερό πως η ανάμνηση του περιστατικού τον σύγχιζε ακόμα και δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ πως ακόμα και αν με δούλευε, θα άξιζε να τον πιστέψω μόνο και μόνο για την εκπληκτική περφόρμανς!
-Με το που με ακούμπησε γύρισε το μυαλό μου ανάποδα! Άφησα τις ευγένειες, που όπως βλέπεις δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα και σηκώθηκα πάνω φωνάζοντας:
-Πάρε τα χέρια σου από πάνω μου πουτάνας γιε γιατί μπορεί να φέρεις τους φίλους τους μπάτσους αλλά μέχρι να έρθουν θα έχω προλάβει να σου κάνω το μαγαζί καλοκαιρινό και τα μούτρα αγνώριστα!
Θα πρέπει να γυάλιζε το μάτι μου από το θυμό γιατί ο τύπος έκανε πίσω μερικά βήματα και εγώ τα μάζεψα αηδιασμένος και έφυγα.Έτσι είναι οι περισσότεροι, βλάχοι τοπικιστές! Αφού δεν τα ακούμπησα στο άθλιο μοτέλ τους η παρουσία μου ήταν απλώς επιβλαβής: ανέπνεα τον πολύτιμο αέρα τους φαίνεται! Και άκου έκφραση για το σκάκι, “homosexual shit”, για όνομα του Θεού!
Ο Pascale γέλασε και ο θυμός του εξανεμίστηκε. Προσπάθησα να φανταστώ αυτό τον τόσο ευγενή άνθρωπο με τους γοητευτικούς τρόπους και τον κοσμοπολίτικο αέρα σαν μαινόμενο νταλικιέρη σε επαρχιακή γαλλική καφετέρια. Δύσκολο, αλλα μήπως είχα γνωρίσει ποτέ κανένα φορτηγαντζή για να συγκρίνω; Τουλάχιστον όμως λύθηκε το μυστήριο της παρουσίας του στην πόλη μας -είπαμε για τουρίστας δεν έπειθε καθόλου- .Από την άλλη το σχόλιό του για τους τοπικιστές που σε βλέπουνε σαν πορτοφόλι δεν με εξέπληξε. Κάποιοι δικοί μας νησιώτες δεν είναι καθόλου καλύτεροι, αν σκεφτείς μάλιστα ότι ζουν από τους «κουτόφραγκους». Προτίμησα όμως να να μη το αναφέρω.
-Εσύ από που είσαι; Ρώτησα.
-Από τα βορειοδυτικά, μικρό μέρος, δεν έχει σημασία. Και εκεί δεν είναι καλύτεροι! Μου ανέφερες πριν την αστυνομία, θα σου πω λοιπόν κάτι χαρακτηριστικό: όταν ήμουν νέος, πριν φύγω από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, είχα βρεθεί μια μέρα σε ένα μέρος αρκετά μακριά από το σπίτι μου. Δεν έχουν σημασία οι περιστάσεις, σημασία έχει ότι δεν είχα τρόπο να γυρίσω πίσω και αποφάσισα να πάω με τα πόδια. Η απόσταση μεγάλη, θα μου έπαιρνε αρκετές ώρες και η διαδρομή ήταν εντελώς ερημική αλλά το πήρα απόφαση και ξεκίνησα. Μετά από καμιά ώρα περπάτημα στην άκρη του δρόμου, εμφανίζεται του σκοτωμού ένα περιπολικό, κατεβαίνουν δυο μπάτσοι και με βουτάνε! Το φαντάζεσαι; Στην άκρη του πουθενά, στην απόλυτη ερημιά, ούτε ένα σπίτι στον ορίζοντα και πλάκωσε η αστυνομία να με ανακρίνει! Και ξέρεις γιατί;
-Γιατί; ρώτησα με ανυπόκριτη περιέργεια.
-Επειδή περπάταγα! μου απάντησε ο Pascale με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο.
Το κοντινότερο χωριό απείχε χιλιόμετρα. Τί δουλειά έχει κανείς να περπατάει μόνος σε έναν έρημο επαρχιακό δρόμο; Δεν είναι συνηθισμένο και αφού δεν είναι συνηθισμένο είναι ύποπτο! Φαίνεται ότι κάποιος με είδε να περπατάω -κυάλια είχε άραγε;- και θεώρησε καλό να ειδοποιήσει την αστυνομία. Για τέτοιους ανθρώπους μιλάμε!
-Και τί έγινε τελικά;
-Τίποτα, τί να γίνει; Με αντιμετώπισαν βέβαια σαν εγκληματία, με τρέλαναν στις ερωτήσεις, αλλά τελικά αναγκάστηκαν να με αφήσουν. Το περπάτημα ευτυχώς δεν είναι ακόμα παράνομο!
Φαντάστηκα το σκηνικό προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα: «-Καλησπέρα σας, πήρα να σας πω ότι υπάρχει κάποιος που περπατάει στο 62^ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Τρίπολης-Καλαμάτας.» και ο μπάτσος: «Άμεση δράση είμαστε κύριε, όχι ραδιοταξί!»
Γέλασα ασυναίσθητα και μαζί μου γέλασε ο Pascale.
-Σε πέταξαν τουλάχιστον λίγο πιο κάτω με το αμάξι;
Τώρα πνίγηκε στα γέλια.
-Μπα, ούτε που το σκέφτηκαν, αλλά και εγώ μόνο με χειροπέδες θα έμπαινα εκεί μέσα!
-Πάντως, συνέχισε ο Πασκάλ, τώρα πια δε θέλω να τα θυμάμαι όλα αυτά. Όταν ήμουν νέος με εξόργιζαν, μα τώρα θέλω να κρατώ όση δύναμη απομένει στη μνήμη μου για πιο όμορφα πράγματα.
Υπήρχε μια σκιά θλίψης και παραίτησης στα τελευταία του λόγια που έδειχνε πως μίλαγε για όλα όσα τον έχουν πικράνει στη ζωή και όχι μόνο για αγενείς αστυνομικούς και σερβιτόρους.
Ένιωσα ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι. Ο Πασκάλ ασκούσε από την αρχή μια αδιόρατη γοητεία πάνω μου και ξαφνικά κατάλαβα το γιατί: ήταν ειλικρινής. Ήταν απόλυτα ειλικρινής, όπως μόνο με έναν εντελώς ξένο μπορούμε να είμαστε. Ντράπηκα για την προηγούμενη καχυποψία μου.
-Καλά, δε νομίζω να έχει αρχίσει να σε εγκαταλείπει η μνήμη σου από τώρα, απάντησα για να ελαφρύνω το κλίμα.
-Δυστυχώς εδώ και αρκετό καιρό. Και όχι μόνο η μνήμη, μα συνολικά ο εγκεφαλός μου παρουσιάζει όλο και πιο έντονα τα αναπόφευκτα σημάδια της γήρανσης. Και ξέρεις, για το σώμα μας είμαστε κάπως προετοιμασμένοι, επειδή οι αλλαγές είναι αδιάκοπες και ορατές, όμως η συνειδητοποίηση ότι το μυαλό σου σε εγκαταλείπει σιγά-σιγά είναι απείρως πιο οδυνηρή.
-Μήπως υπερβάλλεις; Εμένα δε μου φαίνεται να σε έχει εγκαταλείψει το κεφάλι σου!
-Και όμως. Είναι αμέτρητα τα πράγματα που μπορώ να παρατηρήσω ότι κάνω χειρότερα ή με μεγάλη δυσκολία σε σχέση με το παρελθόν. Ένα από αυτά είναι το σκάκι. Παίζω πολύ χειρότερα απ’ ότι στο παρελθόν, δεν μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου τις βαριάντες που έχω διαβάσει πρόσφατα και δυσκολεύομαι αφάνταστα να διατηρήσω την αυτοσυγκέντρωσή μου κατά τη διάρκεια της παρτίδας.
-Πάντως η ηλικία από 30 έως 40 θεωρείται η πιο ώριμη για ένα σκακιστή. Εσύ δεν είσαι και πολύ μεγαλύτερος...
-Δεν ξέρω, ίσως να φταίει και αυτή η ηλίθια δουλειά που κάνω. Μάλλον το να καταπίνεις ατελείωτα χιλιόμετρα στους δρόμους δεν είναι ότι καλύτερο για τα εγκεφαλικά σου κύτταρα! Η παρακμή έρχεται αναπόφευκτα φίλε μου και το νιώθω πολύ καλά. Μπορώ να πω ότι τον τελευταίο καιρό αυτή είναι η κύρια ασχολία μου: να παρατηρώ τη σήψη του μυαλού μου και να διακρίνω ένα –ένα τα αδιάψευστα σημάδια του επερχόμενου τέλους, μάλιστα κρατώ σημειώσεις για όλα αυτά!
Η απλότητα και η σιγουριά με την οποία μίλαγε για κάτι τόσο φοβερό ο Πασκάλ με τάραξε. Η ήρεμη παραδοχή της ήττας από το Χρόνο, η ψύχραιμη αποτίμηση της παρακμής, είναι σκέψεις που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμάμε να μην κάνουμε ποτέ. Και αυτός ο αθεόφοβος φορτηγαντζής-σκακιστής απ’ τη Γαλλία είχε βαλθεί να μελετά τον εαυτό του, επιστήμονας και πειραματόζωο ταυτόχρονα! Και όλα συνηγορούσαν ότι σαν κριτής δεν έδειχνε καμία επιείκεια.
-«Σήψη του μυαλού»; Δεν είσαι λίγο σκληρός;
Η έκφρασή του, που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, ήταν “decaying mind”. Αυτή η αμετάφραστη μετοχή που υποδήλωνε μια αναπόδραστη διεργασία ήταν που με αναστάτωνε περισσότερο.
Ο Πασκάλ όμως παρέμενε ήρεμος.
-Καθόλου, μου απάντησε. Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα φίλε μου, απλώς εσύ είσαι ακόμα πολύ νέος για να μπορείς να το δεχτείς.
Μείναμε αμίλητοι για λίγο.
-Και δεν υπάρχει λόγος να τα σκέφτεσαι αυτά από τώρα, συνέχισε χαμογελώντας.
Είχε πια νυχτώσει για τα καλά. Μιλήσαμε λίγο ακόμα για σκάκι, για τα ταξείδια του στην Ινδία και το Θιβέτ, για τον Μιττεράν και το Σιράκ. Ο Πασκάλ μιλούσε με ευφράδεια και άκουγε με γνήσιο ενδιαφέρον.
Έπρεπε όμως να πηγαίνω. Η στάση μου «για μια παρτιδούλα» είχε κρατήσει σχεδόν τέσσερεις ώρες!
-Πες μου, ξέρεις κανένα μέρος που θα μπορούσα να βρίσκω σκακιστές για καμιά παρτίδα όταν περνάω από τα μέρη σας; με ρώτησε ενώ σηκωνόμουν.
Του περιέγραψα πώς να βρει το καφενείο που μαζευόμαστε τα απογεύματα και παίζουμε σκάκι. Ενθουσιάστηκε που θα ξανάβρισκε παρέα για παιχνίδι και με βεβαίωσε ότι θα πήγαινε αύριο κιόλας κατά το μεσημεράκι. Είπα πως θα κοίταζα να περάσω και δώσαμε τα χέρια.
-Σε ευχαριστώ πολύ για τις παρτίδες και την παρέα φίλε μου.
Σήκωσα αμήχανα τους ώμους. Μετά από ένα ενδιαφέρον διάλειμμα εγώ γύριζα στην οικογένεια και στους φίλους μου και ο Πασκάλ ξανάμενε μόνος. Έφυγα με γρήγορα βήματα κρύβοντας μια μικρή ανεξήγητη ενοχή.

Την άλλη μέρα δεν πήγα στο σκακιστικό καφενείο που είχα στείλει τον Πασκάλ. Δεν θυμάμαι γιατί, μάλλον είχα ξεχάσει εντελώς την απογευματινή μας συνάντηση. Άκουσα όμως τυχαία μετά από αρκετό καιρό, ότι στο καφενείο έσκασε μια μέρα ένας περίεργος Γάλλος που έπαιζε καλό σκάκι.
Χαμογέλασα. Στο μυαλό μου ήρθε η εικόνα του με τη στρογγυλή κοκκινωπή μούρη, τη βερμούδα και την κόκκινη ξεβαμμένη φανελίτσα, να βασανίζεται ευχάριστα πάνω από μια περίπλοκη θέση στην αγαπημένη του σκακιέρα.

-Καλό δρόμο Πασκάλ, ψιθύρησα.

Coming soon

Επιτέλους! Αυτό που όλοι περιμένατε περισσότερο και από τον τέταρτο Harry Potter:

H τέταρτη συνέχεια του διάσημου Πασχάλη σε λίγο κοντά σας!
Μία επική υπερπαραγωγή του Tales of ales για όλη την οικογένεια.
Μείνετε συντονισμένοι!

Και για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι, προβάλλουμε σε επανάληψη τα τρία πρώτα μέρη της ιστορίας:

O Pascale και το σκάκι

Ο Pascale και το σκάκι (2)

Ο Pascale και το σκάκι (3)

You can leave your string on

-Σήμερα είπα να βάλω κάτι ελαφρύ.
-Μόνο μη μου ζητήσεις να σε γδύσω babe!

(για όσους δεν πιστεύουν στα μάτια τους, ναι, είναι piercing και είναι αληθινό!)

Αποχαιρετισμός στα όπλα

Χθες 17 Νοεμβρίου, ημέρα ελεγχόμενης αντίδρασης και επαναστατικού ρεψίματος, έλαχε στον pillius να είναι και η τελευταία του ημέρα στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις!
Σε δυο τρεις βδομάδες παίρνω και το χαρτί-τελευταίο γραμμάτιο του αρχέγονου χρέους μου προς την πατρίδα- και η θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό θα αποτελεί πια ανάμνηση.
Τί αφήνει αυτή η ιστορία;
Στο μυαλό μου έρχονται μοναχά τα τετριμμένα: δέκα παραπανίσια κιλά, αμέτρητα τσιγάρα, λίγη καφρίλα παραπάνω και βέβαια άνθρωποι και καταστάσεις που αλλιώτικα δε θα γνώριζες ποτέ. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στους ανηλεείς μηχανισμούς παραμόρφωσης της μνήμης.
Και στα δικά σας!

Σατανικό!

Σχόλιο πάνω στην πρόταση δύο απίθανων Σιγκαπουριανών(χο,χο) για των περιορισμό των ισοπαλιών στο σκάκι:

I propose that players make sealed bids for the white pieces. Lowest bid wins. For example: Kramnik bids 0.9, Topalov bids 0.85, Therefore Topalov gets the white pieces. Game scores as follows: Topalov win: Topalov gets 0.85 points, Kramnik 0.15; Draw: Topalov gets 0.425 points, Kramnik 0.575; Kramnik win: Topalov gets 0.0 points, Kramnik 1.0. I've no doubt the precise scoring system can be improved.
David Dennis, London, England

Τρελό κομμάτι ο τύπος! Θα ήθελα να τον γνωρίσω για να του σφίξω το χέρι!

... Μηδέν (0), ......λε λε και τρε λε λε....

Τα μαλλιά μου (λέμε τώρα) κάνω μπούκλες, απολύομαι ψαρούκλες!
Αυτό ήταν πάπαλα!

Χάρηκα

1.....

1...... Η αγωνία βρίσκεται στο κατακόρυφο όπως δείχνουν οι συχνές και απροσδόκητες ερωτήσεις απο διάφορους γνωστούς και αγνώστους (?!).

Θα πουλήσω το τρικ αυτό σε διαφημιστική εταιρεία για να ξεφύγω απο την παρούσα εργασία μου και να ξανανιώσω.
Αλλά πάλι για να μην ξεχνιόμαστε τι θα λέγατε για 1. ... Ιζ6!, βρέξει, χιονίσει!

Κλείνοντας να ευχηθώ σιδεροκέφαλος στον άρχοντα ο οποίος πέρασε το κατώφλι του ΕΣ σήμερα, μιας διαδικασίας που μας κάνει όλους άντρες! Ο ΠανΜας το χρειάζεται περισσότερο απο τον καθένα μετά την μακρά παραμονή του στα ξένα.

Μην αλλάξετε κανάλι, όλοι εδώ για το μεγάλο φινάλε!

2....

"Παραμιλάει η Ευρώπη"

Διάβαζα ανυποψίαστος την πρόταση κάποιων από την Σιγκαπούρη για τον περιορισμό των ισοπαλιών στο σκάκι, ώσπου "To draw a parallel with soccer, was it not a common rant in the press by sponsors and spectators that the Greek ultra-defensive style of play in Euro 2004 championship sucked the fun out of the game, legitimate as it may be?"

Πώς βλέπαμε την Λιμόζ στο μπάσκετ επί Μάλκοβιτς (το Μαλίκοβιτς το έφαγε τελικά η μαρμάγκα); Μάλλον, κάπως έτσι μας έβλεπαν και οι άλλοι. Θυμήθηκα και την Γιουγκοπλάστικα τώρα (πάω να κλάψω).

3........

4.......

Τέσσερις και σήμερα λέμε...
Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι μακρύς να είναι ο δρόμος.
Ε, μπορώ να πώ πως δεν ήταν και τόσο μακρύς τελικά, μα δεν με νοιάζει πλέον, γιατί βλέπω λιμάνι και σκέφτομαι απο τώρα που θα σπαταλήσω τον χρόνο σαν θα δέσω στην στεριά.

5.......

Επιτέλους φτάσαμε στα μισά.
Τωρα πρέπει να συντομεύουμε...
Well....

6....

7....

8.........

Ο Βολταίρος και οι δουλέμποροι

Salvador Dali:
Slave Market with the Disappearing Bust of Voltaire (1940).

Αν κάποιος δε βρίσκει τον Βολταίρο ας απευθυνθεί εδώ για βοήθεια.

"The broken bridge and the dream"

Από τον φωτογράφο των ονείρων, Salvador Dali.

9....

The haunted palace

Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα του Edgar Allan Poe βρίσκεται ένθετο μέσα σε ένα από τα πιο γνωστά του διηγήματα, την Πτώση του Οίκου των Άσερ. Ο τρόπος που εισάγονται οι στίχοι στο κείμενο είναι ο εξής:
The words of one of these rhapsodies I have easily remembered. I was, perhaps, the more forcibly impressed with it, as he gave it, because, in the under or mystic current of its meaning, I fancied that I perceived, and for the first time, a full consciousness on the part of Usher, of the tottering of his lofty reason upon her throne. The verses, which were entitled "The Haunted Palace," ran very nearly, if not accurately, thus:

I.

In the greenest of our valleys,
By good angels tenanted,
Once fair and stately palace --
Radiant palace --reared its head.
In the monarch Thought's dominion --
It stood there!
Never seraph spread a pinion
Over fabric half so fair.

II.

Banners yellow, glorious, golden,
On its roof did float and flow;
(This --all this --was in the olden
Time long ago)
And every gentle air that dallied,
In that sweet day,
Along the ramparts plumed and pallid,
A winged odour went away.

III.

Wanderers in that happy valley
Through two luminous windows saw
Spirits moving musically
To a lute's well-tuned law,
Round about a throne, where sitting
(Porphyrogene!)
In state his glory well befitting,
The ruler of the realm was seen.

IV.

And all with pearl and ruby glowing
Was the fair palace door,
Through which came flowing, flowing, flowing
And sparkling evermore,
A troop of Echoes whose sweet duty
Was but to sing,
In voices of surpassing beauty,
The wit and wisdom of their king.

V.

But evil things, in robes of sorrow,
Assailed the monarch's high estate;
(Ah, let us mourn, for never morrow
Shall dawn upon him, desolate!)
And, round about his home, the glory
That blushed and bloomed
Is but a dim-remembered story
Of the old time entombed.

VI.

And travellers now within that valley,
Through the red-litten windows, see
Vast forms that move fantastically
To a discordant melody;
While, like a rapid ghastly river,
Through the pale door,
A hideous throng rush out forever,
And laugh --but smile no more.

Γυναίκα που κρατά μια μαύρη βασίλισσα

10.......

Η αρχή του τέλους

Κούραση...
Όσο ο καιρός περνά, γυρνούν γρήγορα οι κιτρινισμένες σελίδες αυτού του εβλογολόγιου.
Όσο και να εβλογούμε τα γένια μας όμως αυτά σιγά σιγά ασπρίζουν.
Ίσως τελικά, όπως δείχνουν τα σημεία να είναι η ώρα να κλείσει αυτός ο κύκλος δραστηριότητας που ξεκίνησε σαν προσπάθεια να καταγραφεί το έπος του Αριστείδη στα σκακιστικά δρώμενα και τελικά κατέληξε λίγο απο όλα. Λίγο ζωγραφική, λίγο ποίηση, λίγο ανταποκρίσεις απο ειδησεογραφία κτλ, κτλ.
Σίγουρα πλέον ο τίτλος 'tales of ales' ΄δεν ταιριάζει στην πραγματική εικόνα του χώρου.
Κάπου εδώ τελειώνει το εισαγωγικό σημείωμα το οποίο απευθύνεται εκτός απο εμένα σε ελάχιστα άτομα και σημαίνει το τέλος του βλογημένου.
Προλάβετε λοιπόν, αμφιβάλλω αν κάποιος ασχοληθεί ζεστά, όπως φαίνεται μέχρι και ο ακούραστος πιλάκος παρέδωσε.
Το τέλος του βλογ ήταν χθες.

Χρήση βλογ μέσω πιστωτικής

Προς ενημέρωση του κοινού, απο την 01 Νοεμβρίου 2005, ξεκινά το πρόγραμμα χρήσης του βλογ μέσω πιστωτικής κάρτας. Η απόφαση αυτή σχεδιάστηκε αρχικά με την κυκλοφορία του γνωστού Πασχάλη και αποφασίστηκε οριστικά με τις τελευταίες δημοσιεύσεις του pillius, δημιουργού όλων των μεγάλων επιτυχιών του βλογ.
Η μηνιαία συνδρομή ορίζεται στα € 30, απο τα οποία τα € 15 θα καταλήγουν στον pillius προς ενίσχυση της δημιουργικής του δραστηριότητας ενώ τα υπόλοιπα θα χρηματοδοτούν τις αναγκαίες εργασίες συντήρησης του βλογ.
Όποιος έχει πρόβλημα με την συνδρομή μπορεί να πάει στον ΣΟΠ.

Γυναίκα σε βραχώδη ακρογιαλιά

Γυναίκα που αποκαλύπτεται

Γυναίκα που κοιτάζει προς τα πάνω

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόλις προ ολίγου ξεπεράστηκαν και τα τελευταία εμπόδια για την μετεγγραφή του άρχοντα (PanMas) και τυπικά πλέον στην ομάδα του Θριάμβου.
Το νέο απόκτημα λύνει τα χέρια του προπονητή κ. Ν. Αλέφαντου και ανατρέπει τις ισορροπίες στην αχαϊκή πρωτεύουσα.
Πλέον η ομάδα του Θριάμβου, ένα σκακιστικό Λονδίνο, ένα χωνευτήρι παικτών απαράμμιλου ήθους και εγνωσμένης αξίας, αταλάντευτων στα ερεθίσματα των εξωτερικών παραγόντων, παιανίζει στους παίκτες του το κάλεσμα του αγώνα και προετοιμάζει την προσμονή της μάχης.
Μια μάχη της οποίας το αποτέλεσμα δεν ενδιαφέρει, όσο το ζητούμενο είναι να δωθούν όλα σε αυτήν, με ορμή, δύναμη και πάθος, αφήνοντας μόνο να απουσιάσει το έλεος προς τους αντιπάλους...

Σιδεροκέφαλος άρχοντα, μην ξεχνάς τις μπότες και τα σπιρούνια...

Habemus Papam!

Μετά από αρκετό καιρό το σκάκι έχει επιτέλους βασιλιά!
Νέος Παγκόσμιος πρωταθλητής είναι από χτες το βράδυ ο Βούλγαρος Veselin Topalov, αφού εξασφάλισε -ένα γύρο πριν το τέλος- την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξάγεται στο San Louis της Αργεντινής.
Λίγους μόλις μήνες μετά την αποχώρηση από το αγωνιστικό σκάκι του θρυλικού Garry Kasparov και με τον –σε συνεχή πτώση- προκάτοχό του Vladimir Kramnik απόντα από την διεκδίκηση του τίτλου, o Topalov έκανε στο San Louis πραγματική επίδειξη δύναμης κερδίζοντας τις 6 από τις 7 πρώτες παρτίδες του τουρνουά και παραμένοντας αήττητος μέχρι το τέλος!
Ο Veselin Topalov γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1975 στο Ruse της Βουλγαρίας και έμαθε σκάκι σε ηλικία 8 ετών από τον πατέρα του. Έξι χρόνια αργότερα κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα κάτω των 14 ετών και δύο χρόνια μετά ήρθε δεύτερος στο παγκόσμιο κάτω των 16. Σε ηλικία 17 ετών έγινε γκραντμάστερ αλλά ούτε τότε, ούτε μερικά χρόνια αργότερα, όταν ανήλθε στην παγκόσμια ελίτ του αθλήματος, θα στοιχημάτιζε κανείς ότι πρόκειται για ένα μελλοντικό Παγκόσμιο Πρωταθλητή!
Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Vladimir Kramnik που φημίζεται για την τεχνική, τις αμυντικές αρετές του και τα ελάχιστα λάθη που κάνει στις παρτίδες του, ο Topalov φέρνει την φαντασία στην εξουσία! Παίζει σκάκι μαχητικό, επιθετικό και απρόβλεπτο, ενώ δεν διστάζει να πάρει ρίσκα και να δοκιμάσει «ύποπτες» ως προς την ορθότητά τους κινήσεις αλλά που θα του επιτρέψουν να περιπλέξει το παιχνίδι και να κυνηγήσει τη νίκη.
Mε τον "Τοpa" ένα είναι σίγουρο: Αντίο Πλήξη!

Πάνω σε ένα ξένο ποίημα

Έλα να παίξουμε.

Θα σου αρέσει αυτό το πανάρχαιο παιχνίδι

με τα άσπρα και τα μαύρα ξυλάκια.

Θα 'σαι η βασίλισσα που διαφεντεύει

πιστούς στρατούς και όμορφα

μεσαιωνικά κάστρα.

Για χάρη σου

θα κονταροχτυπηθούν οι ιππότες

και θα τραγουδήσουν οι τρελοί

-γελωτοποιοί-.

Θα σου αρέσει αυτό το παιχνίδι.

Εγώ δυστυχώς, πρέπει να νικήσω.

Διπλωμάτες του κόσμου

Να ενημερώσω τους φίλους της εκπομπής ότι σε μια γωνιά των Ψηλαλωνίων βρίσκεται το επίκεντρο της διπλωματικής δραστηριότητας της καθημερινότητας μας. Ώρες καταστημάτων και με το παραπάνω...

Να το τιμήσετε γιατί αξίζει.

Φραπεδάκι με ολίγη (pillius): € 2,00

Περιορισμένος αριθμός φραπέδων!

Jack Daniels

Επειδή βαρέθηκα να πετάω τάπες περιμένοντας τα αγύριστα κεφάλια των φίλων μου να ωριμάσουν (τελείωσαν και οι τάπες), τους επαναφέρω στην εκλεκτή ομήγυρη μήπως τουλάχιστον με την συναναστροφή ξετρίψουν οι ξερές κεφάλες τους και γίνουν ανθρώποι, (στα μέτρα του εφικτού πάντα).

Pillius, pk, η πίστα σας ανήκει...

Απολαύστε τους...

Ποιος Topalov τώρα, τι μας λέει το παιδάκι...

Δράττομαι της ευκαιρίας και δεδομένου του περιορισμένου χρόνου κάνω μια νύξη μόνο: Ποιος Topalov ρε ψηλέ; Δεν θυμάσαι που αναλύαμε τις παρτίδες του με τον Νικόλαο (τον δάσκαλο) και βλέπαμε τι μαλακίες έπαιζε; Θα μου πεις βέβαια και συ τότε κάτι μαλακίες έπαιζες αλλά ποιος περίμενε ότι μετά απο μερικά χρόνια θα παίζεις τόσο καλά όπως σήμερα;

Για αυτό υπάρχει και το στοίχημα!

Ξανασκέψου το!

Θρύλος ο Τοπάλοβ

4,5/5, απόδοση 3109, 1,5 βαθμό μπροστά από τον δεύτερο.
Έκανε καλή δουλειά ο Σόλιντ.

Δ.Σ.

Αναμένω απο τους ομοϊδεάτες μου να επανέλθουν στο επίπεδο που με έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια και να δω μια ειλικρινή και αμοιβαία απόδειξη μεταμέλειας και απο τους δύο τους λείαν συντόμως.
Σε περίπτωση που και τα δυο πιτσούνια συνεχίσουν να το παίζουν κυρίες, γνωστοποιώ την πρόθεσή μου, να τους βάλω λίγο στον πάγο, όσο και αν αυτό κοστίσει στις χιλιάδες θαυμαστριών-αναγνωστών του pillius, όπως επίσης και παιδοψυχολόγων-ερευνητών του pk.
Τέλος θα ολοκληρώσω την θέση μου, επιβάλλωντας φυσική τιμωρία στους αποστάτες της παλαιάς ιδέας που ο θείος Αριστείδης μας εμφύσησε στα νιάτα μας.
Και όλα αυτά ξάστερα και καθαρά. Νοικοκυρεμένα!
Αναμένω...

Περί γραφής

Στα γραφτά μου
οι λέξεις κυλάνε άψυχες
στο χαρτί
και κείτονται εκεί
λευκοί σκελετοί
στο μαύρο φόντο
των σελίδων μου

Νίκος Εγγονόπουλος

Ένα υπέροχο site για τον ζωγράφο και ποιητή
Νίκο Εγγονόπουλο, φτιαγμένο από την κόρη του,
Ερριέτη Εγγονοπούλου.

http://www.engonopoulos.gr/

δεξιά:

Μορφή μιάς γυναίκας
ακουαρέλα

Θέμα προτεραιοτήτων

Άλλοι βλέπουν την ομαδάρα μας σε μια νέα ευρωπαϊκή επιτυχία.
Εγώ βλέπω το Τέρας από το Μπακού στο Playchess να βλέπει τους αγώνες στην Αργεντινή.

Χρόνια Πολλά Άρχοντα

Το αετίσιο μάτι του άντυ έδρασε αποτελεσματικά και το ανθρωποbot μας περιηγήθηκε με ταχύτητα Τσιτάρας στο χαώδες Διαδίκτυο για να ξετρυπώσει το θύμα του.

Εξασφαλίσαμε τον άρτον τον επιούσιον και σήμερα.

Ο υιός του ο αγαπητός

Ο Αριστείδης μας αγαπούσε όλους.
Μας είχε σαν παιδιά του.
Αυτό είναι σίγουρο.
Όμως έφτασε η στιγμή να σας αποκαλύψω, ότι ακόμα και ένας Αριστείδης,
δίκαιος και στοργικός, δεν μπορεί να πει όχι στα παραγγέλματα της καρδιάς!
Ο Αριστείδης λοιπόν είχε μια αδυναμία, κάποιο από τα παιδιά του που όσο και να ήθελε δε μπορούσε να κρύψει ότι το ξεχώριζε και το αγαπούσε περισσότερο από τα άλλα:
Αυτό ήταν ο gkarkamelious!
Fischer τον ανέβαζε, Fischer τον κατέβαζε.
Τον έβλεπε να παίζει με το ατίθασο και επιθετικό του στυλ
και γελούσαν και τα μουστάκια του.
Τον παρατηρούσε κρυφά την ώρα που ήταν συγκεντρωμένος στην παρτίδα και φούσκωνε από υπερηφάνεια:
Άγριο βλέμμα, πέτσινο μπουφάν με εφαρμοστό φανελάκι από μέσα, τα λιονταρίσια μακριά ξανθά μαλλιά χυτά στους ώμους και ο αντίπαλος στα όρια του πανικού!
Ένας πραγματικός σταρ! Το καμάρι του προπονητή.
Ούτε μπορούσε ποτέ να του θυμώσει που αργούσε πάντα στα μαθήματα και ξεφούρνιζε τις πιο απίθανες δικαιολογίες. Με έβαζε μάλιστα σε κάθε μάθημα να σημειώνω στο τετράδιό μου την "δικαιολογία της ημέρας", με αποτέλεσμα να γεμίσω κάμποσες σελίδες και στο τέλος να έχει γίνει η attraction του μαθήματος:
Για να δούμε τί θα σκαρφιστεί ο gkarkamelious σήμερα!
(το τετράδιο αυτό υπάρχει ακόμα και όταν το ανακαλύψω δεν θα διστάσω να δημοσιοποιήσω το περιεχόμενό του)
Και όταν ο gkarkamelious έκανε το μεγάλο σφάλμα, ο θείος Άρης τον νουθέτησε στοργικά:
"Ποτέ με τραπεζικές αγόρι μου, αυτές θέλουν να μας διαλύσουν την ομάδα!"
Ο φίλος μας όμως δεν τον άκουσε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Για όλα αυτά λοιπόν φίλε gkarkamelious,
εσύ σαν γνήσιος και αδιαμφισβήτητος κληρονόμος της πνευματικής παρακαταθήκης του Αριστείδη, εσύ όπως θα το 'θελε και εκείνος,
οφείλεις να συμβουλεύεις και να μας καθοδηγείς,
εμάς τα απολολώτα τέκνα του,
κάθε φορά που αθέλητα παρεκλίνουμε
από το δρόμο που χάραξε Εκείνος.

Ο Pascale και το σκάκι (3)

-Με λένε Pascale.
Ο ξένος άπλωσε το χέρι σε μια εγκάρδια χειραψία.

Κάποιος που αντιδρά έτσι μετά από μια τέτοια ήττα, μπορεί να μην γίνει ποτέ ισχυρός σκακιστής, αλλά σίγουρα είναι άτομο συμπαθές.

Αφού συστηθήκαμε τον κοίταξα καλύτερα: ήταν μεσαίου αναστήματος. Γεροδεμένος, με κοντοκουρεμένο στρογγυλό κεφάλι και κλασική κοκκινωπή φάτσα. Φορούσε σανδάλια, βερμούδα και μια ξεβαμμένη κόκκινη φανέλα. Μιλούσε τέλεια αγγλικά με άνεση και αέρα κοσμοπολίτικο. Οι εκφράσεις του ήταν κομψές, σχεδόν παλιομοδίτικες. Όμως κάτι δεν μου κόλλαγε. Πρώτα απ’ όλα, παρά το όνομά του δεν μου έκανε για Γάλλος, έπειτα δεν μου έκανε για τουρίστας,και τρίτον, αν δεν ήταν τουρίστας τί στο διάβολο γύρευε στον πεζόδρομο μόνος του να παίζει σκάκι κι από που ξεφύτρωσε;

Μήπως Καναδός;
-όχι ,οχι, Γάλλος από τα βορειοδυτικά.
-και η προφορά;
Έχει ζήσει πολύ στη Βόρεια Αμερική, αλλά και αλλού, Απω Ανατολή, Αφρική...
(έτσι μάλιστα, κάτι γίνεται)

Ο Pascale όμως ήθελε ρεβάνς.Παίξαμε τελικά τρεις-τέσσερεις παρτίδες ακόμα που τις κέρδισα όλες(αρκετά δύσκολα) παρά το άθλιο σκάκι μου. Ο τύπος δεν ήταν άσχετος, απλά δεν είχε εμπειρία από αγωνιστικό σκάκι και του έλειπε η διάρκεια. Διαπίστωσα ότι διάβαζε σκακιστικά περιοδικά και είχε μελετήσει μόνος του αρκετές μονογραφίες για ανοίγματα! Μάλιστα μαύρος ενάντια στην Αγγλική του δεν κατάφερα να βγάλω μια θέση που να βλέπεται!

Κάποια στιγμή τα αγόρια έφυγαν και κανένα τεταρτάκι αργότερα μας άφησε και η Ναταλία.
«Αύριο έχουμε σχολείο»
(ουπς! Πάει ακόμα ο κόσμος σε τέτοια μέρη;)

Μείναμε μόνοι.Είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Ο Pascale τεντώθηκε, πήρε μια βαθειά αναπνοή, κοίταξε γύρω του και μου είπε:
-Φίλε είσαστε πραγματικά πολύ όμορφα εδώ.
Προσπάθησα να ακολουθήσω το βλέμμα του. Οι καφετέριες είχαν γεμίσει, στα τραπέζια γύρω μας παρέες απο νέα παιδιά, φοιτητές οι περισσότεροι, συζητούσαν και γελούσαν ακατάπαυστα.
Πρόσεξα μερικές κοπέλες πραγματικά χαριτωμένες.
-Εννοείς τα κορίτσια;
Ο Pascale γέλασε.
-Βλέπεις; Είσαι τόσο συνηθισμένος σε αυτό, που ούτε καν το προσέχεις!
Έκανα διακριτικά μια δεύτερη προσπάθεια:
Στη μέση του πεζόδρομου ένας υπερυψωμένος διάδρομος που έφτανε μέχρι τις σκάλες που οδηγούσαν στο αρχαίο θέατρο. Δεξιά και αριστερά του διαδρόμου, ζαρντινιέρες με λουλούδια και πίσω τους τα τραπεζάκια από τις καφετέριες και τα μπαράκια. Πάνω από τα κεφάλια μας, αντί για τέντα, μια οροφή από αναρριχητικά φυτά, τα μεγάφωνα να παίζουν James και όλα αυτά λουσμένα στο πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος.

Η αλήθεια είναι ότι το σκηνικό ήταν όμορφο, μα δε πίστευα ότι ο Pascale αναφερόταν μόνο στη ζεστασιά του τοπίου.
Τί ήταν λοιπόν αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω;

(η συνέχεια στο επόμενο).

Τι σημαίνει για μένα η κατάκτηση του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος

Δε φουσκώνω από εθνική υπερηφάνεια.
Ούτε θαυμάζω το μεγαλείο της φυλής,
ούτε χαίρομαι που ο θεός -ακόμα μια φορά- ήταν μαζί μας,
ούτε βγήκα να κορνάρω στις πλατείες.

Γουστάρω όμως που επιτέλους θα βρίσκω παρέα
για κανένα μονό στο γηπεδάκι της γειτονιάς!

Αύριο βράδι, αύριο βράδι, θα καεί θα καεί το Βελιγράδι!

Αναρωτήθηκε κανείς γιατί η μικρή Ελλάς διαπρέπει στο ευγενές άθλημα της πορτοκαλιάς μπάλας;
Μα φυσικά επειδή οι Έλληνες ανακάλυψαν πρώτοι και την καλαθοσφαίριση!
Στο αγγείο δεξιά ο Σφαιρόβουλος, περιφερειακός της Εθνικής μας το 480 π.Χ.,ενώ εφορμά προς το περσικό καλάθι!

Ο κ. Αριστείδης

Με τις πυτζάμες τις ριγέ, μπροστά στη γκρίζα οθόνη
Κι ένα βαρύ γλυκό καφέ λουφάζει στο σαλόνι
Δουλειά και σπίτι και δουλειά σαράντα τόσα χρόνια
Πως μεγαλώνουν τα παιδιά,
έτσι τελειώνουν όλα αυτά θυμάται και χαμογελά
ο κύριος Αριστείδης, ο κύριος Αριστείδης

Μια Κυριακή απόγεμα στο δρόμο της Δευτέρας
Λιγάκι πριν το ξύπνημα άλλης μια ίδιας μέρας
Σηκώνεται απ’ τον καναπέ και την οθόνη σβήνει
Βουτάει το καπέλο του, την πόρτα πίσω κλείνει
ο κύριος Αριστείδης, ο κύριος Αριστείδης

Τους δρόμους παίρνει στα τυφλά μονάχος μες τη πόλη
Πόρτες παράθυρα κλειστά, κι αναρωτιέται σιωπηλά
που να χαθήκαν όλοι
Κατέβηκε στο Πειραιά λιγάκι πριν τη Δύση
Με μια συνήθεια παλιά στο κύμα να μιλήσει

Ένα καράβι όνειρα μια νύχτα θ’ αρματώσει
Και σε απόμακρο νησί θα πάει να ξεφορτώσει
Ελπίδες όρκους έρωτες, ευχές και παραδόσεις
Και μια ζωή αντιπαροχή, μια ζωή με δόσεις
ο κύριος Αριστείδης, ο κύριος Αριστείδης

Με τις πυτζάμες τις ριγέ, μπροστά στη γκρίζα οθόνη
Κι ένα βαρύ γλυκό καφέ, βουλιάζει στο σαλόνι

Ο Πρόεδρος που έγινε Θεός

Στην ως τώρα ζωή μου πάντα με ακολουθούσε μία λέξη και όχι ρουτινιάρικα και ευκολόπιστα όπως άλλα 5.500.000 έλληνες αλλά ως απόρροια κάποιας αλήθειας...
Ο Πρόεδρος...
Πλέον όσο περνά ο καιρός και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις μπλέκονται όλο και περισσότερο στην πλοκή της καθημερινότητας, σταδιακά η παραπάνω λέξη μετουσιώνεται σε μία άλλη παραπλήσιας σημασίας...
Ο Θεός...
Όπως και να χει και επειδή δεν μου αρέσει να απολαμβάνω κάτι αν δεν είναι πλήρως ολοκληρωμένο (ο κύριος λόγος των σκακιστικών μου Waterloo) και ως ότου αποκατασταθεί η τελειότητα είμαι διατεθειμμένος να συμβιβάζομαι και με το...
... ο μικρός θεός...

Τέλος πάντων, νομίζω ότι σας ζάλισα με την πυκνότητα του λόγου μου και δεν υπάρχει πλέον λόγος να συνεχίσω αφού ούτως ή άλλως ο σκοπός αυτού του σημειώματος ήταν να σας υπενθυμίσω την παρουσία μου η οποία είαι σίγουρος πως σας έλειψε τις τελευταίες ημέρες. (βλ. σχετικό comment στους ελεύθερους περικυκλωμένους)

Και μην ξεχνάτε πως είμαι πανταχού παρών.

Να σκεπάζεστε το βράδυ, έβαλε ψύχρα!

No man's land

Σήμερα έλεγα να γραψω τη συνέχεια του Πασκάλ, αλλά οι συνθήκες δεν φαίνεται να το ευνοούν. Είμαι εκτός έδρας και γράφω από ένα ελεεινό net cafe με τρομερή φασαρία και ταχύτητα δικτύου που μπροστά της η δικιά μου dial-up μοιάζει Ferrari! Καταλαβαίνετε ότι τέτοιες καταστάσεις δεν ευνοούν την υψηλή τέχνη! Ο Φίσερ τσάμπα πάσχιζε να βελτιώσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μοχθεί ο σκακιστής;

Αρκούμαι λοιπόν να παίξω το ρόλο του ανταποκριτή:
Ο καιρος εδώ(που;-δεν έχει σημασία-) είναι υπέροχος, αν και το πρωί έκανε λίγη ψύχρα,
οι άνθρωποι φιλικοί και εξυπηρετικοί,
οι γκόμενες ξεσαλωμένες όπως παντού.

και (ας μου επιτραπεί) μερικά μυνηματάκια:
panmas καλό ταξείδι, όταν φτάσεις πάρε τηλ. γιατί είμαι κοντά.
μαμά είμαι καλά, φιλιά!
αδερφούλα άφησα το θερμοσίφωνα ανοικτό, να τον κλεισεις και να προσέχεις.
gkarkamelious γράψε και τίποτα, δεν αντέχω το βάρος της ευθύνης όλο μόνος!
γυναίκες μου υπομονή, θα γυρίσω-ίσως- μην ανησυχείτε, δεν μου λείπετε καθόλου.

Είμαστε περικυκλωμένοι

Ολόκληρη αλυσίδα έχουν φτιάξει οι αντίπαλοι.
Πήγαινε, αγαπητέ αναγνώστη που μας βοηθάς να διατηρήσουμε τις χορηγίες, στο www.whitepages.gr και αναζήτησε ποιος έχει το τηλέφωνο 261 0?18060. Το ? θα έπρεπε να το ξέρεις ήδη ποιος αριθμός είναι.

Για ψάξε φανταστικέ αναγνώστη και το 231 0?18060 (θεσαλλλλλλονίκη) και πες μου τι βλέπεις. Εξαπλώνονται με ταχύτατους ρυθμούς (+ το ότι παίρνει μπόνους ένα λ).

Black is OK!

Της Σφίγγας το κεντρί πονάει πολύ

Σφραγίζει διαβατήριο για σκοτεινό κατώφλι

Προφήτες πλάνοι μας μιλάνε γι’ απειλή

Και σέρνονται ξοπίσω τους ανήσυχοι οι όχλοι

Ποιος σ’ έμαθε να γεύεσαι ερημιές

Να ξεδιψάς με το ποτό που κρύβουνε οι κάκτοι

Όλα τα μπάρκα σου σε πλήρωσαν ρωγμές

Μα εσύ τον κήπο σου ποτέ δεν όρισες με φράχτη

Ποιος σ’ ύφανε με ίνες πορφυρές

Στου φεγγαριού τη χάση να εκπέμπεις πύρινη αύρα

Πάντα ζωγράφιζες τις θάλασσες βαθιές

Και στη σκακιέρα διάλεγες να παίξεις με τα μαύρα

Ποίηση

Εμπειρίκος Aνδρέας

Στέαρ

Στον Nίκο Eγγονόπουλο

H πλάστιγξ κλίνει εκεί που προτιμάμε
Kατά την ερμηνεία που της δίνουμε
Kάθε φορά που επιτυγχάνουμε στα ζάρια.

Kαι ιδού που επιτυγχάνουμε και πάλι
Aφού τα ζάρια πέσαν στην κοιλιά μιας γυναικός
Mιας γυναικός γυμνής και κοιμωμένης
Kατόπιν κολυμβήσεως στην άμμο.

Aυτή η γυναίκα καθώς λεν οι θρύλοι
Eίχε το θάρρος να περάση μοναχή της
Γυμνή με στέαρ των κολυμβητών στο σώμα
Mια θάλασσα πλατειά και φουσκωμένη
Aπό τους στεναγμούς του γλυκασμού πολλών αγγέλων

Γκρίζα διαφήμιση!

Στους χιλιάδες αναγνώστες μας που έχουν σκάσει από το κακό τους επειδή δεν μπορούν να απολαύσουν τα σκακιστικά διαγράμματα του ιστολογίου μας προτείνω αυτό.
Ετοιμαστείτε γιατί έπεται συνέχεια!

ενδυματολογικά σχόλια

Για τον ιστορικό του μέλλοντος παραθέτω και τις εξής λεπτομέρειες:
Το πουλόβερ με τους ρόμβους εκ δεξιών και όπισθεν του Προπονητού ανήκει στον υποφαινόμενο, ενώ το κεραμιδί μπουφάν στα αριστερά στον pk.
Ο gkarkamelius είναι φυσικά παρών στην ιστορική αυτή φωτογραφία (20 κιλά ελαφρύτερος και με μαλλιά!) , μπροστά μου και στα δεξιά .

Λύτρωση

Η αιδώ και οι τύψεις βασανίζουν αμείλικτα τους συντάκτες του αγαπημένου σας ιστολογίου τις τελευταίες ημέρες.

Συναθροιζόμενοι στην οικία μου, ανελογίσθημεν το μέγεθος του όλου σφαλματός μας και κλάψαμε πικρά.

Τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια, το ποτό, τα αμέτρητα τσιγάρα και τα σκληρά ναρκωτικά δεν κατάφεραν ούτε στιγμή να αποσπάσουν το ταραγμένο μας μυαλό από την τρομερή οδύνη του κρίματός μας.

Τα πράγματα πήραν απρόσμενη τροπή όταν ο pk σκαλίζοντας μαζοχιστικά τις θύμησες της νιότης μας, ανακάλυψε μια ιστορική φωτογραφία της ένδοξης ομάδος μας, με τον Προπονητή μας στο κέντρο, φανερά επηρεασμένο από την ιερότητα της στιγμής.

Αντικρύζοντάς Τον ξεσπάσαμε αυθόρμητα σε νέους γοερούς λυγμούς.

Όμως, σαν τα καυτά δάκρυα στέγνωσαν στα μάγουλά μας, ένα παρηγορητικό βάλσαμο χύθηκε στην πονεμένη μας ψυχή:

Ήταν το βλέμμα Του, γεμάτο αγάπη και σοφία που μας γέμισε δύναμη!

Ναι, όπως ο άσωτος υιός, έτσι και εμείς, οι μαθητές, είχαμε στην καρδιά του παδαγωγού συγχωρεθεί πριν καν γυρίσουμε στην πατρική εστία!

Αγκαλιαστήκαμε ανακουφισμένοι, γυρίσαμε στη φωτογραφία

και αναφωνήσαμε με πάθος:

Oh Captain, my Captain!

Αυτοτιμωρία

Σκηνές από τον Κώδικα Ντα Βίντσι διαδραματίστηκαν χτες βράδυ σε γνωστή γιάφκα της πόλης μας, καθώς τρεις ιεραπόστολοι ("πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη") συνειδητοποίησαν το βαρύ αμάρτημα στο οποίο είχαν υποπέσει, ξεχνώντας την γιορτή του μέντορά τους.

Γονυπετείς και με αίσθημα ευθύνης, οι μικροί ήρωες της καθημερινότητάς μας αυτομαστιγώθηκαν μέχρι θανάτου (όλο και κάποιος θα πέθανε εκείνη την ώρα).

Ο θάνατος της αλεπούς!

Μια ωραία παρτιδούλα, προσφορά του ιστολογίου μας στους φίλους του ζατρικίου.

Karpov,A (2730) - Kasparov,G (2800) [D85]

Wch35-KK5 Lyon-New York (17), 1990

[Ftacnik]

1.d4 Pillius, G. 1...Nf6 2.c4 g6 3.Nc3 d5 4.cxd5 Nxd5 5.e4 Nxc3 6.bxc3 Bg7 7.Be3 c5 8.Qd2 0–0 9.Nf3 Bg4 [9...Qa5 Gurevich,M 10.Rc1²] 10.Ng5!? [10.Be2 Gurevich,M 10...Qa5  11.... ™c6] 10...cxd4 [10...h6?! 11.h3! Bh5 12.g4 hxg5 13.gxh5 gxh5 14.Rg1‚] 11.cxd4 Nc6 12.h3 Bd7 [12...Bxd4?! 13.Bxd4 Qxd4 14.Qxd4 Nxd4 15.hxg4 Nc2+ 16.Kd2 Nxa1 17.Bd3±; 12...Nxd4?! 13.hxg4 Rc8 14.Rd1! (14.Rc1 Rxc1+ 15.Qxc1 Qa5+ 16.Bd2 Qxa2χ; 14.Bd3?! Nc2+! 15.Bxc2 Bc3 16.Qxc3 Rxc3 17.Bb3 Rxe3+ 18.fxe3 Qa5+; 14.Bxd4 Bxd4 15.Rc1 Bxf2+!) 14...Nc2+ (14...Rc2 15.Qb4 Nc6!χ) 15.Ke2 Qc7 16.Kf3! Rfd8 17.Bd3] 13.Rb1 [13.Be2 Gurevich,M] 13...Rc8! 14.Nf3 [14.Rxb7 Nxd4 15.Bxd4 Bxd4 16.Qxd4 Rc1+ (16...Qa5+ Gurevich,M  17.... «c1ƒ) 17.Kd2 Rd1+! 18.Kxd1 Ba4+] 14...Na5 15.Bd3 Be6 [15...Nc4 16.Bxc4 Rxc4 17.0–0 (17.Rxb7 Bc6 18.Rxa7 Qb6 (18...Bxe4©) 19.d5 (19.Ra3 Qb1+ 20.Qd1 Qb4+ 21.Nd2 Qxa3 22.Nxc4 Qxa2 23.Nd2 Bb5‚) 19...Qb1+ 20.Qd1 Bc3+ 21.Nd2 (21.Ke2 Qb2+ 22.Kf1 Bb5 23.Kg1 Rxe4) 21...Bxd2+ 22.Kxd2 Qb4+ 23.Ke2 Bb5‚) 17...Qc7 (17...b5 18.Rfc1 Ra4 19.d5²) 18.Rfc1 b5 19.Rxc4 Qxc4 (19...bxc4 20.Qc3!) 20.Rc1 Qe6 21.Rc7²] 16.0–0 Bc4 [16...Nc4?! Gurevich,M 17.Bxc4 Bxc4 18.Rfc1²] 17.Rfd1 b5? [17...Bxd3 18.Qxd3 Qd7?! (18...e6!? 19.d5 exd5 20.exd5 Nc4; 18...Nc4 Gurevich,M 19.Bf4²) 19.d5 (19.Qa3 b6 20.Bg5²) 19...Nc4 20.Bd4; 17...e6 18.Bg5! Qc7 19.Rbc1²] 18.Bg5! a6 19.Rbc1 [19.Bxe7?! Qxe7 20.Qxa5 Bxd3 21.Rxd3 Qxe4 22.Rdd1 Rc6] 19...Bxd3 [19...Re8 20.Bb1] 20.Rxc8 Qxc8 21.Qxd3 Re8? [21...Nc4 22.Bxe7 Nb2 23.Qd2 Nxd1 24.Bxf8; 21...Qb7 22.Qa3 a)22.d5 Nc4 23.Rb1 Rc8 24.Nd4 Ne5; b)22.Rc1! Gurevich,M 22...Nc4 (b)22...h6 23.Bh4 g5 24.Bg3 Rc8 (b)24...Nc4 25.a4!) 25.Rxc8+ Qxc8 26.Qa3) 23.a4! Nb2 24.Qa3 Nxa4 25.Qxe7 Qxe7 26.Bxe7 Re8 27.Rc7 /» Gutman/Treppner; 22...Nc4 23.Qxe7 Qxe7 24.Bxe7 Re8 25.Bc5 Rxe4 26.d5 Nb2 27.Rd2 Nc4 28.Rd3 Nb2 29.Rd2= (29.Ra3 Na4) ; 21...Qd7= Gurevich,M] 22.Rc1 Qb7 [22...Qd7 Gurevich,M 23.Qa3 Nc4 24.Qxa6 Bxd4 25.Nxd4 (25.Rb1²) 25...Qxd4 26.Qxb5 Nd6=] 23.d5 Nc4 [23...h6 24.Bf4 Nc4 25.Nd2 g5 26.Bg3 Nxd2 27.Rc7!] 24.Nd2 Nxd2 [24...Ne5 Gurevich,M 25.Qc2  26.Όc7»; 24...h6 Gurevich,M 25.Bf4²] 25.Bxd2! [25.Qxd2 b4 26.Rc6 a5„] 25...Rc8

XABCDEFGHY
8-+r+-+k+(
7+q+-zppzlp'
6p+-+-+p+&
5+p+P+-+-%
4-+-+P+-+$
3+-+Q+-+P#
2P+-zL-zPP+"
1+-zR-+-mK-!
xabcdefghy

26.Rc6! Be5 [26...Rxc6 27.dxc6 Qxc6 (27...Qc7 Gurevich,M 28.Qd7 Be5 29.Bb4 e6 30.Qe8+ Kg7 31.Qf8+ Kf6 32.Be7+ Qxe7 33.Qh8+ Kg5 34.Qxe5+ Kh6 35.c7+-) 28.Qd8+ Bf8 29.Bh6+-] 27.Bc3 Bb8 [27...Bxc3 28.Qxc3 Rxc6 29.Qxc6 Qa7 30.e5+-] 28.Qd4 f6 29.Ba5 Bd6 [29...Qd7 30.Qc5 Rxc6 31.Qxc6 Qd6 32.Qe8+ Kg7 33.Bd8 Qh2+ 34.Kf1 Qh1+ 35.Ke2 Bh2 36.Qxe7+ Kh6 37.Bb6+-; 29...Rxc6 Gurevich,M 30.dxc6 Qxc6 31.Qd8+ Kf7 32.Qxb8 Qc1+ (32...Qxe4±) 33.Kh2+-] 30.Qc3 [30.Qb6!?] 30...Re8 31.a3 Kg7 32.g3 [32.Bc7!] 32...Be5 33.Qc5 h5 [33...Bd6± Gurevich,M] 34.Bc7 Ba1 35.Bf4 Qd7 36.Rc7 Qd8 [36...Qxh3 37.Rxe7+ Rxe7 38.Qxe7+ Kg8 39.Bh6 f5 40.e5] 37.d6 g5 38.d7 Rf8 39.Bd2 Be5 40.Rb7 Ftacnik,L[40.Rb7 Gurevich,M 40...Bd6 41.Qc6 Bxa3 42.Be3  43.»b6+-] 1–0

Χαβάη 5-0

Ο Pascale και το σκάκι (2)

''Αν αγαπάς κάτι, αργά ή γρήγορα θα σε σκλαβώσει."
pillius

Και να 'μαι εδώ πάλι αυτή την προχωρημένη ώρα, αψηφώντας την αυπνία, την κούραση και το hangover για να ικανοποιήσω την παλλαϊκή απαίτηση και να συνεχίσω την ιστορία του Pascale, όπως τουλάχιστον μου την αφηγήθηκε πριν περίπου από μια εβδομάδα στο ''Cinema".

...Η πρώτη παρτίδα ξεκίνησε με 1.δ4 δ5 2.γ4 Αζ5 .Εγώ είχα τα λευκά και όντας ήδη out of book σκέφτηκα για δύο λεπτά ενώ η Ναταλία εξηγούσε στον αντίπαλό μου ότι εκτός από αγγλικά, μιλάει και ισπανικά και σέρβικα.

-Σέρβικα; ρώτησα παίζοντας 3.γδ5.

-Ναι, η μητέρα μου είναι από τη Σερβία. Ξέρεις και εσύ;

-Όχι, απλά ξέρω μερικούς Σέρβους, απάντησα, αλλά η σκέψη μου έτρεχε ήδη στη Βιολέτα με το βαθύ μπλε του Αιγαίου, που την κοιτούσα και βυθιζόμουν στο γαλάζιο πέλαγο των ματιών της και κολυμπούσα και χανόμουν σε κόσμους μακρινούς...

-Από που, από το σκάκι; με διέκοψε η Ναταλία και η φιγούρα της Βιολέτας μπήκε σε ένα λεωφορείο της γραμμής Θεσσαλονίκη-Βελιγράδι και χάθηκε.

-Ναι.

-Παίζει η ξαδέρφη μου σκάκι. Μάλιστα τώρα είναι σε ένα τουρνουά στη Θεσσαλονίκη!

¨Καλαμαριά¨ σκέφτηκά, αλλά βέβαια τα θαύματα μας έχουνε τελειώσει: Το όνομα που μου είπε μού ήταν παντελώς άγνωστο.

Μετά από αυτό αποφάσισα να ξεχάσω τη Βιολέτα και να επικεντρώσω την προσοχή μου στην παρτίδα γιατί όσο αεροβατούσα, ο μυστήριος τύπος που αντιμετώπιζα δεν δίστασε καθόλου να με κάνει χωνί:

1.d4 d5 2.c4 Bf5 3.cxd5 Bxb1 4.Rxb1 Qxd5 5.Qa4+ Nc6 6.Nf3 0–0–0 7.e3 e5 8.Bc4 Qe4

XABCDEFGHY
8-+ktr-vlntr(
7zppzp-+pzpp'
6-+n+-+-+&
5+-+-zp-+-%
4Q+LzPq+-+$
3+-+-zPN+-#
2PzP-+-zPPzP"
1+RvL-mK-+R!
xabcdefghy

Με όπλο την παροιμιώδη ψυχραιμία μου, αποφάσισα να παίξω 9.Βd2!!

και να κάνω σα να μην τρέχει τίποτα!

Ο κατοικίδιος Fritz μου όταν είδε αυτή την κίνηση ξέσπασε σε λυγμούς:

«Θεέ του λογισμικού, γιατί δε μ’έκανες το ΚΒ2339057 security update της Microsoft, ή κάποιο σιχαμερό σκουλήκι με σύντομη ζωή αλλά πολλά ταξείδια, ή έστω flashing banner σε τσοντοσελίδα κοπρολάγνων, παρά να είμαι το καλύτερο κυνηγόσκυλο του κόσμου και το αφεντικό μου να ταίζει περιστέρια στις πλατείες;»

Ο αντίπαλός μου αντίθετα, έσπευσε ιπποτικά να μου υποδείξει οτί αυτή η κίνηση στήνει τον πύργο με σαχ.

-Έχετε δίκιο, απάντησα, αλλά δε μου αρέσει να ανακαλώ κινήσεις!

Το τέλος ήταν σύντομο:

9.Bd2 Qxb1+ 10.Ke2 Qxh1 11.d5 e4 12.dxc6 exf3+ 13.gxf3 Rxd2+ 14.Kxd2 Qxf315.cxb7+ Kxb7 16.Ba6+ Kb6 17.Qb5#

XABCDEFGHY
8-+-+-vlntr(
7zp-zp-+pzpp'
6Lmk-+-+-+&
5+Q+-+-+-%
4-+-+-+-+$
3+-+-zPq+-#
2PzP-mK-zP-zP"
1+-+-+-+-!
xabcdefghy

«Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου»

Fritz 8

(η συνέχεια στο επόμενο)

...Άρχοντας IS COMING BACK!!!

Να μου επιτραπεί η έκφραση αλλά χέστηκα απο την χαρά μου, μεταφορικά πάντα, μόλις πληροφορήθηκα την επάνοδο ενός μεγάλου δορυφορικού αλανιού της παρέας, γνωστού ως Άρχοντα, μεγάλου "πρόξενου" του ζατρικίου στα Ψηλά Αλώνια, ο οποίος επιστρέφει στις 22 Σεπτεμβρίου στην Ελλάδα απο τις Ηνωμένες Πολιτείες (St.Lewis, Mississipi), όπου ολοκλήρωσε πρόσφατα με επιτυχία το πολύχρονο έργο του και αποφάσισε να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, ευτυχώς αφήνωντας πίσω του την Κατερίνα να λυσσομαννά και να οδείρεται πάνω στους δύστυχους Μισσισιπιώτες και Μισσισιπιώτισσες.
Στα χρόνια που πέρασαν, όλοι μας πετούσαμε τάπες, ο καθένας με τον τρόπο του, περιμένοντας το ουΐσκι μας να ωριμάσει. Ήρθε η ώρα να κάτσουμε όλοι κοντά και να δούμε αν το μπέρμπον του Παναώτη άξιξε την πολύχρονη απουσία του απο την παρέα μας.

Καλή αντάμωση σειρούλα!

Ο καρχαρίας της σκακιέρας

Μοναδικό ντοκουμέντο, ο pk επί το έργον!

Έχοντας πάρει φόρα και αφού διεκπεραίωσε μανούβρα ακριβείας, ο pk δίνει το τελικό τακτικό χτύπημα (παρατηρήστε την άμοιρη φώκια- σκακιστή ήδη παγιδευμένη στα κοφτερά δόντια του, για να συνειδητοποιήσετε το αιμοβόρον του ανδρός)

Back is OK!

Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα. Ήγγικεν η ώρα, ω αναγνώστη (είμαι πιλιπρεπής), να σου αποκαλύψω το κόλπο που με έκανε ό,τι είμαι. Back is OK, κολλημένε στα σκακιστικά στερεότυπα μαζέτα. Άφησε επιτέλους τα κομμάτια σου να γνωρίσουν την ζεστασιά της επιστροφής στην γνώριμη γραμμή, την αρχική. Δώσε τους την ευκαιρία να γεμίσουν τις μπαταρίες τους, να βαδίσουν άλλη μια φορά στην συνοριογραμμή.

Τα ιμπεριαλιστικά κόλπα περί απόκτησης χώρου είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν τον ίππο που θα τους πηδήξει (με την καλή έννοια, ω αναγνώστη (πιλ πιλ)) <-- αυτή είναι μια εμφωλευμένη (nested) παρένθεση.

Πίσω λοιπόν τα κομμάτια, πίσω για να πάρουν φόρα.

O Pascale και το σκάκι.

Σήμερα θα αφήσω για λίγο τις ιστορίες από το -μακρινό δυστυχώς- παρελθόν και θα σας μεταφέρω μερικές χιλιάδες χρόνια μετά:
Προχτές το απόγευμα ανεβαίνοντας με τα πόδια για το σπίτι μου μετά από μια ακόμα κουραστική μέρα στη ...........(λυπάμαι για αυτό φίλε andyhot), πέρασα από ένα πεζόδρομο με καφετέριες και , ω του θαύματος, ήταν εκεί, ακριβώς μπροστά στα μάτια μου, σε ένα συνηθισμένο μαύρο σιδερένιο τραπεζάκι καφενείου, αλλά η πληθωρική της παρουσία έκανε φυσικά τα πάντα γύρω της να ξεθωριάζουν και τη ματιά μου να μην μπορεί να ξεκολλήσει από πάνω της! δεν είναι βέβαια κάτι που βλέπεις κάθε μέρα σε ένα τέτοιο μέρος και σαν ηλεκτρισμένος κοντοστάθηκα πάνω από το τραπέζι για να την παρατηρήσω καλύτερα. Φυσικά δεν θα μπορούσα να λαθέψω. Η μορφή της μου είναι τόσο οικεία που θα μπορούσα να την ξεχωρίσω ακαριαία και μέσα σε ένα στροβιλιζόμενο με την ταχύτητα του φωτός κυκεώνα δισεκατομμυρίων εικόνων και συμβόλων:
Μία κλασική αγωνιστική σκακιέρα καλής ποιότητας(από αυτές τις υφασμάτινες που διπλώνουν ρολό, για τους αδαείς) με τα γνωστά γιαλιστερά ασπρόμαυρα κομμάτια, ακριβώς αυτή που χρησιμοποιούμε στα τουρνουά!
''Τί γυρεύει ένα κορίτσι σαν και σένα σ'ενα μέρος σαν και αυτό;'' αναρωτήθηκα και σήκωσα το βλέμμα για να δω ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτή την αναπάντεχη συνάντηση.
Δεύτερη έκπληξη: αντί για τους δύο σκυμμένους διοπτροφόρους σκακιστόφατσες που περίμενα, γύρω από το τραπέζι συνωστίζονταν δύο πιτσιρικάδες μεταλάδες, ένα νοστιμούλι ξανθό πιπίνι με σκουλαρίκι στη μύτη κλπ, και ένας γεροδεμένος μεσόκοπος με βερμούδα, φανελάκι και κοκκινωπή φάτσα, προφανώς αλλοδαπός.
Ο τελευταίος παρατηρώντας το ενδιαφέρον μου μού λέει στα αγγλικά να κάτσω και να παίξω μαζί του αν θέλω, μόλις τελειώσουν αυτή την παρτίδα.Εγώ που εκείνη τη στιγμή είχα ήδη απορροφηθεί με την αξιολόγηση της θέσης πάνω στη σκακιέρα για να διαπιστώσω αν οι εμπλεκόμενοι ήταν σχετικοί με το άθλημα, απάντησα κάτι αόριστο, αλλά αμέσως επεμβαίνει και η πιτσιρίκα και κάνει τις συστάσεις στα ελληνικά:
-Είμαι η Ναταλία και από δω ο Κώστας και ο Παναγιώτης.
Η Ναταλία τα είπε αυτά χαμογελώντας πολύ χαριτωμένα και συνέχισε να κουβεντιάζει στα αγγλικά με τον ξένο, αλλά αυτό που με έκανε να δεχτώ χωρίς δεύτερη κουβέντα την πρόσκληση ήταν δύο πολύ πρόσφατες παρατηρήσεις:
α) ο αλλοδαπός, αγνώστων παρά τις συστάσεις λοιπών στοιχείων, είχε μόλις κερδίσει την παρτίδα με κομψή θυσία ίππου.
β) από το μικρό σακίδιο που είχε ακουμπισμένο δίπλα του μισοπροεξείχε το ''Europe Echecs'' (γνωστό γαλλικό σκακιστικό περιοδικό)
''Βρε λες;'' σκέφτηκα, καθώς παράγγελνα ένα φραπέ με ολίγη...
(η συνέχεια στο επόμενο)

Ησυχία

Μάλλον οι χιλιάδες αναγνωστών οι οποίοι παρακολουθούν το ιστολόγιο μετά μανίας άρχισαν να δέχονται τις συνέπειες της νέας αυτής τρέλας, κατέφθασαν οι πρώτοι λογαριασμοί απο τον ΟΤΕ (για Ελλάδα, δεν ξέρω πως στα άλλα κράτη) και κόπηκαν οι συνδέσεις τους μέχρι αυτοί να εξοφληθούν (μιλάμε για υπέρογκα πόσα).
Ξανά στην μοναξιά μας λοιπόν, μπροστά στην εμπριμέ τάβλα με τα ξυλάκια...
Για να μην υπάρχει κενό στην ροή των ιστοριών απο το παρελθόν των συνευρέσεων στο όνομα της εμπριμέ τάβλας, θα κάνω απλά μια νύξη για τον Ιούδα που όλοι οι κύκλοι διαθέτουν (στην Ελλάδα μετά την κατοχή χρησιμοποιείται αντ' αυτού ο όρος ρουφιάνος, που παρόλα αυτά δεν καλύπτει το εύρος του Ιούδα γιατί είναι απλά αδύνατος χαρακτήρας και δεν έχει άλλες επιλογές, ενώ ο Ιούδας λόγω κάποιων αδυναμιών του καταστρέφει το σύνολο του παρόλο που αρχικά ήταν υποσχόμενο). Ο Ιούδας αυτός σήμερα είναι υποψήφιος δικαστής και όλοι του ευχόμαστε ειλικρινά και ολόψυχα καλή επιτυχία. Εδώ μπαίνουν και άλλα θέματα όμως τα οποία δεν είναι δική μας δουλειά να αναλύσουμε.
Κάνοντας την αρχή λοιπόν και προσκαλώντας τους ομοϊδεάτες να απολαύσουμε ένα ωραίο λαϊκό δικαστήριο (την απόφαση την έχουμε ήδη λάβει) παρακαλώ να δημοσιεύσουν τις απόψεις τους για τον γνωστό ιούδα Αντρέι Μποτσαριώνοβιτς Εισαγγελεϊ, ο οποίος ξέχασα να αναφέρω είναι ένα χαρμάνι ανατολικοευρωπαϊκής καταγωγής. Επίσης καλώ τον ειδικό ποινικολόγο εκ Ρουμανίας κ. Αντρέϊ Αντρέου να συνδράμει και αυτός ρίχνωντας και αυτός μερικές πέτρες. Ξέχασα να πω πως η ποινή του υπόδικου είναι η δια ιστολογίου διαδικτύου μέσω δημοσιεύσεων λιθοβολισμός.
Και πλέον έχοντας αποφασίσει την απόφαση και την ποινή μπορούμε να απολαύσουμε την ακρόαση της διαδικασίας για τον κατηγορούμενο ο οποίος ξεπούλησε την ομάδα του (κυρίως την παρέα του) για ευτελές αντίτιμο και προβάλωντας δις φτηνές δικαιολογίες και επιχειρήματα, με τελική συνέπεια η παρέα - ομάδα να απωλέσει έναν τίτλο πανελλήνιου εφηβικού πρωταθλήματος τον οποίο διεκδίκησε μέχρι τέλους σχεδόν και βγάζοντας όλο το πρωτάθλημα με αριθμητικό μειονέκτημα. Αξέχαστο το 5-1 επί του Κορυδαλλού στον πρώτο γύρο ο οποίος κατέβηκε με περίσσεια στόμφου να αγωνιστεί και κατέληξε να ψάχνει την πόρτα εξόδου.
Για την ιστορία αυτόν τον παίκτη τον εξορίσαμε προς παραδειγματισμό.

Τα πρώτα χρόνια

Ήταν 26 Σεπτεμβρίου 1990 όταν, αμούστακο παιδί ακόμα, πέρασα το κατώφλι του εκδρομικού - πεζοπορικού συλλόγου, ο οποίος στον χώρο του επίσης διατηρούσε μπαρ και τμήμα σκακιού. Το προτελευταίο εξυπηρετούσε την δροσιά και την κουβεντούλα των μελών του, το τελευταίο εξυπηρετούσε τις ανάγκες κάλυψης των στηλών του μηνιαίου περιοδικού το οποίο έκδιδε.
Ναι, αλήθεια τόσες πολλές ήταν οι επιτυχίες της ομάδας αυτής, κυρίως δε των πιτσιρικάδων της, οι οποίοι έφερναν σε κάθε αγώνα επιτυχίες και καυτά δάκρυα στα μάγουλα του γερο-Αριστείδη.
Πραγματικά, αν τα έλο τα οποία παίρναμε απο την τράπεζα είχαν πραγματικό οικονομικό αντίκρυσμα, όλοι μας πλέον θα είχαμε λύσει το βιοποριστικό μας πρόβλημα και πλέον θα παίζαμε το σκάκι μας με περίσσεια άνεση. Τι μπορείς να κάνεις όμως με μια τράπεζα;; Ρωτήστε τυχαία οπονδήποτε βρείτε γύρω σας, ανάμεσα στα εκατομμύρια των ελλήνων που τελούν υπό υποθήκη.
Είναι άπειρα τα τερτίπια που μπορεί να σκαρώσει μία τράπεζα άμα θέλει, αμφιβάλλετε;

Μεγάλη επιτυχία!

Τεράστια επιτυχία σημειώνει ήδη από τα πρώτα του βήματα το blog-ποταμός που διαβάζετε αυτή τη στιγμή! Παρά το γεγονός ότι έκανε πρεμιέρα κατακαλόκαιρο, το βραδύ ρυθμό ενημέρωσης, -φόρτος εργασίας γαρ-, και το περιορισμένο budget, ενθουσιώδη μηνύματα αναγνωστών από όλη την Ελλάδα -και το εξωτερικό- κατακλύζουν καθημερινά τα γραφεία του ιστολογίου μας!
Λόγω περιορισμένου χώρου και πίεσης χρόνου-πρέπει να κλείσουμε την ύλη μας- ενδεικτικά μόνο παραθέτω ένα μήνυμα που μας ήρθε από το βροχερό αυτές τις ημέρες Αμστερνταμ:

Dystyxws den exw xrono na skeftw ti tha grapsw san sxolio sth selida sas. Tha to kanw omws kapoia stigmh. Gi' auto off record sou lew oti grafeis yperoxa kai oti o ............. einai arrwstos. Einai gamath h selida. Elpizw na exei kai synexeia h istoria. Poios einai o tritos? O .......... ?

Οι λογοκριτικές τελίτσες μπήκαν για να προστατευθούν οι συγγραφείς από τα πλήθη των αφιονισμένων θαυμαστριών και το mail δημοσιεύεται φυσικά χωρίς την άδεια του αποστολέα για τον απλούστατο λόγο ότι είναι μακριά!
Να τονίσω-επειδή πάντα υπάρχουν μίζεροι και κακόπιστοι- ότι το παραπάνω μήνυμα είναι 100% αυθεντικό!
Προς επίρρωσιν δε τούτου, τα στοιχεία της 22άχρονης αιθέριας ύπαρξης που μου το απέστειλε (ονοματεπώνυμο,αριθμός ταυτότητας,διεύθυνση κατοικίας, αριθμός τηλεφώνου, φωτογραφία) βρίσκονται στη διάθεση κάθε σοβαρά ενδιαφερόμενου ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ.
(50 ευρώ+Φ.Π.Α. έξοδα αποστολής)

Καλό μήνα

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια....
Ήταν το βρόμικο (με 'ο' κύριε διορθωτά) 1989, Σεπτέμβρης μήνας, όταν πρωτοσυνάντησα τον Άρη. Αφού έλυσα ένα παιδικό πρόβλημα (παιδί ήμουν άλλωστε), προαγωγή σε πύργο για να μην γίνει το πατ (την πατήσαμε), με συμπάθησε. Μέχρι να έρθει ο ξανθομπάμπουρας, ένα χρόνο μετά, ήμουν η μόνη του συμπάθεια.

"Εισβολέας", σκέφτηκα μόλις τον είδα, "ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα". Η δοκιμασία τελείωσε αναίμακτα ("Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship"). Τελικά, το "there can be only one" δεν ίσχυσε τότε.