Με τη σειρά μου θα ήθελα να καλωσορίσω όλους τους χρήστες αυτού του blog. Τους ευχαριστώ πολύ για το κουράγιο που μου δίνουν για να συνεχίσω αυτή την προσπάθεια. Μία προσπάθεια που ξεκίνησε σαν αστείο, σαν μια πλάκα μεταξύ των παιδιών μιας παρέας που σε κάποια στιγμή έτυχε να τμηθούν οι μοίρες τους σε ένα σκοτεινό, γεμάτο υγρασία υπόγειο, όπου τους περίμενε ο ...Θείος Άρης.
Ποιος το φανταζόταν τότε, όταν πρωτοξεκίναγε αυτό το blog, ότι θα έφτανε η μέρα που θα αποκτούσε τόσους πολλούς χρήστες. Ας με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι χρήστες. αλλά σε έναν χρήστη θα κάνω ιδιαίτερη mneia, γιατί δίνει ένα ξεχωριστό χρώμα σε αυτή την προσπάθεια και μας θυμίζει ότι δεν μαχόμαστε άδικα.

Τις ώρες αυτές που γράφω αυτές τις αρα.ες, τρέχουν δάκρυα στα αξύριστά μου μάγουλα καθώς θυμάμαι τον Θείο Άρη που με αγάπη και υπομονή ήταν συνέχεια δίπλα μας προσπαθώντας να μας μάθει σκάκι κάτω από αντίξοες συνθήκες και με χαμηλό εως ανύπαρκτο μπατζετ.

Θείε Άρη αυτό το blog είναι για σένα...

οι μαθητές σου...